Let’s talk about ♂ ♀! In deze rubriek maak ik jullie deelgenoot van mijn belevenissen met mannen door de tijd heen. Over ontmoetingen, leuke en minder leuke dates, vlinders, verliefdheid, gestuntel en awkward moments. Deze aflevering: de Colombiaanse dansgod Enrique (deel 1).


Bonaire, 2010. Ik ontmoette Enrique (35) – patsboem – gewoon op straat. Ik verbleef voor mijn studie een paar maanden op Bonaire en had die middag net een interview afgenomen. Enrique woonde al elf jaar op Curaçao en werkte daar als systeembeheerder bij Digicel. Af en toe reisde hij naar Bonaire om technische storingen op te lossen.
Enrique is geboren in Colombia. Of nee, ColombIIIEEEJÁÁÁ, zoals hij zijn geboorteland uitspreekt. Een beetje zingend en vol trots, alsof het een feest is. Dat is het waarschijnlijk ook.

Onze wegen kruisen elkaar en hij springt figuurlijk – zo niet letterlijk – een gat in de lucht. Bijna voor een brommer. Terwijl ik charmant lachend door wil lopen is Enrique al volop met mij in gesprek. Hij wil, nee hij moet, mijn naam weten en spreekt ‘m vervolgens met zoveel kaarslicht en rozenblaadjes uit dat ik twijfel of dat nog steeds mijn naam is.
Waar kom ik vandaan, wil hij weten. Wat doe ik op Bonaire? Waar kun je hier trouwens dansen en, now that he knows, ga ik met hem mee? Niet? Je hebt al een afspraak. Natuurlijk, helaas, kan gebeuren. Hoe laat ben je klaar? Vanavond dan! Ook niet? Enrique vliegt de dag erna terug naar Curaçao. Mag hij mijn telefoonnummer?
“Why not? Please, amiga…”

Mijn schaterlach als hij een hand theatraal op zijn hart legt moedigt Enrique aan om alle registers open te trekken. Als hij dat niet al gedaan had. Verdomd moeilijk om van deze volhardende enthousiasteling af te komen, concludeer ik. Met een grote lach neemt hij plaats op één knie.
“Dushi, will you have a drink with me?”
Ik bedank vriendelijk. Ik trek dit soort Zuid-Amerikaanse gepassioneerde hartstocht slecht. Het maakt me nerveus en ik wil er altijd hard voor wegrennen, misschien wel juist omdat ik heel goed weet dat ik het lastig vind om duidelijke grenzen te communiceren.
“I really hope we’ll meet again, mi dushi amiga.”
“Well, maybe, Enrique! Who knows, right? Bye.”
Zo, die is weg. Met een grote glimlach op mijn gezicht loop ik verder. Bijna happy hour in City Café!

“Explore with me, Karin! Let’s spend the day together”

Winnaar
Een paar weken later. Zaterdagmiddag. Zo af en toe moet je de hysterische hectiek van Bonaire even ontvluchten en je heil zoeken op het rustigere, gemoedelijke Curaçao. Oké, dat was een grapje. Anyway, ik ben op Curaçao. Net als ik de Pontjesbrug oploop hoor ik een bekende stem. Enrique en ik lopen elkaar recht tegemoet. Vluchten kan niet meer.
“Karin! Hey you! Wow, it’s so great to see you again!”
Ik lach mijn mooiste lach. Ik kan er niks aan doen. Enrique’s enthousiasme en zijn blije gezicht werken aanstekelijk. En vleiend, ook dat. We praten wat bij. Enrique wil weten wat ik doe op Curaçao (rondkijken), wanneer ik terug ga naar Bonaire (morgen) en wat ik van Curaçao vind (geen idee, ik ben hier net tien minuten en toen kwam jij).
“So, no plans, right?” Hij knipoogt.
“Ehm, well, not really…, I was just about exploring Willemstad a bit, do some shopping.”
“Explore with me!” Weer die aanstekelijke lach. “Let’s spend the day together, Karin.”
Ik schud weifelend mijn hoofd, stamel iets over tijd voor mezelf en hoor hoe belachelijk ik klink.
“Come on, Karin, don’t you think it’s a great coincidence that we meet again. Don’t walk away from me again.”
Enrique heeft mijn handen alweer in de zijne gelegd, kijkt me diep in de ogen en stelt dat het lot heeft bepaald dat hij zijn dushi amiga precies hier en nu ontmoet. Of ik nu eindelijk een fruit juice met hem wil gaan drinken. Hij wijst op de kraam een paar meter verderop.
“Let me buy you a fruit juice.”
Vooruit, we hebben een winnaar. Hoe kan ik nu nog weigeren? En een fruit juice klinkt heel onschuldig. Trouwens ook heel gezond, dus dat kan vast geen kwaad. Om alvast elk misverstand uit de wereld te helpen vertel ik hem nogmaals over mijn (toenmalige) vriend en maak luid en duidelijk dat ik niet met hem ga zoenen of whatsoever. Het is een beetje een raar begin maar soit. Dan is het maar vast gezegd. Als je zoals ik van jezelf weet dat je non-verbaal vaak onbedoeld een bepaalde en ‘verkeerde’ indruk maakt, kun je verbaal maar beter zo duidelijk mogelijk zijn.
“Ok, no problem, dushi – do you like banana?”


Klik hier voor deel 2

Advertenties

2 reacties

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s