Let’s talk about ♂ ♀! In deze rubriek maak ik jullie deelgenoot van mijn belevenissen met mannen door de tijd heen. Over ontmoetingen, leuke en minder leuke dates, vlinders, verliefdheid, gestuntel en awkward moments. Deze aflevering: de Colombiaanse dansgod Enrique (slot).


Klik hier voor deel 1 en 2 | Ik ga er vanuit dat iedereen Dirty Dancing gezien heeft. Minimaal 38 keer. Mijn favoriete dans scene is niet de toch wat truttige slotscene met Johnny en Baby. Ook niet de scene in het water en zelfs niet de scene dat Baby gesandwicht wordt tussen Johnny en Penny. Nee, deze beelden staan op mijn netvlies:


(Oeh, vanaf minuut 4.16… Dat gebaar! God, have mercy on (t)his Damn Hot Soul ;-))

Ik zit ondertussen met mijn Patrick Swayze aan de bar in Mambo Beachclub. Nou ja, Enrique is niet helemaal een Patrick Swayze. Of eigenlijk, helemaal niet. Als dat het geval was geweest had deze avond er heel anders uitgezien.

“Please, Karin, drink a beer with me!”
We zijn weer bij af. Ik schud kordaat van nee.
“Come on, why not? Just one beer. Let’s share one, alright? One glass for sharing?”
Nee, want na één bier komt de volgende leert de ervaring. Dan heb ik één vinger gegeven en… Anyway. Ik ben het hier al een beetje aan het verliezen van mezelf dus laat dat bier maar zitten. Alcohol doet grenzen vervagen.
“I’ll have a coke.”
Enrique werpt me een beteuterde blik toe en bestelt een cola en een biertje bij de barman.

Dansen is drugs, zonne-energie en seks tegelijk

Zo rustig als het was toen we (op een vroeg tijdstip) de club binnenkwamen, zo druk is het een uur later. Er draait een DJ en de zaal is gevuld met macho mannen en opgedirkte en hooggehakte meiden. Daar sta ik dan in mijn korte jeans en op – ondertussen – blote voeten. Je bent in een Beachclub of je bent het niet.
Enrique pakt mijn hand en dirigeert me naar het midden van de dansvloer. Daar sla ik mijn armen om zijn nek en laat hem mijn lichaam dicht tegen zich aan trekken. Merengue. Vast niet de goede danshouding, maar het kan ons niet schelen. Colombianen dansen ‘vrij’ en ik doe graag mee.
We trekken alle aandacht, besef ik al snel. Vuile blikken van de hooggehakte bitch brigade. Blijkbaar mag je hier als ‘Makamba’ alleen meedansen als je je als een houten trekpop over de dansvloer voortbeweegt. Zonder tegen anderen aan te stoten. Dat laatste vind ik lastig.

Tja, what can I say? We dansen. De hele avond, de hele nacht, met af en toe een kleine pauze bij de bar of zithoek. Merengue en Bachata. De salsa slaan we over, want daar kan ik geen hout van. We raken doorweekt van het zweet en de endorfine verhindert dat de pijn in mijn voeten en kuiten me teveel wordt. Mijn hemel, wat kan Enrique dansen. Dansen is drugs, zonne-energie en seks tegelijk. Seks, ja. En het beste surrogaat voor alcohol. Misschien wel net zo gevaarlijk. Als je het goed doet.
Naarmate de avond vordert vervagen de grenzen. Geef ik, wat ze zo mooi zeggen, ‘hoop’.

“There is so much passion between you and me, Karin. Can you only imagine what would happen if we had sex?”
Oeps.

Ik wil zijn hand in mijn nek, op mijn heupen en in mijn haar terwijl de muziek onze bewegingen dirigeert en aanmoedigt

Laat ik op dit punt de hand even in eigen boezem steken. Wat ik wil is doodsimpel maar net zo onmogelijk. Ik wil dansen. Dansen alsof het onze laatste avond op aarde is. Dansen met onze lichamen verstrengeld en onze blikken op standje hartstochtelijke passie-die-pijn-doet. Voorhoofd tegen voorhoofd. Ik wil zijn hand in mijn nek, op mijn heupen en in mijn haar terwijl de muziek onze bewegingen dirigeert en aanmoedigt. Zoals in Dirty Dancing dus, maar dan Curaçaos. De wereld die verdwijnt.
Ja, dat wil ik.
Maar als we een drankje bestellen aan de bar moet die hand weg. Dan doen we weer gewoon normaal. En ik snap heus wel dat dat, nou ja, verwarrend is. Voor een man. Voor Enrique. En dat ik daarmee mixed signals afgeef. Dat ik ‘m opgeil. Weten jullie dat dit trouwens precies de reden is dat ik vroeger zo graag naar Gay Palace ging? Opzwepende Reggaeton, ongegeneerd dansen en gay mannen die graag gepassioneerd aan je trekken en met je smijten maar toch liever met die fijne boy aan de bar mee naar huis willen.

“No kissing!” Ik zeg het nu voor de derde keer.
Misschien moeten we die bankjes in de zithoek ook even helemaal mijden.

Vanaf het moment dat Enrique en ik elkaar tegenkwamen bij de Pontjesbrug heeft hij zich als een heer gedragen. Het stikt hier van de bloedmooie vrouwen, maar hij heeft alleen nog maar oog voor mij gehad. Ik gedraag me nogal, ehm…, dubieus. Bitchy, misschien zelfs wel. Maar hij laat zich niet uit het veld slaan. Wellicht ben ik nog steeds easier to handle dan menig vrouw uit zijn eigen kring, bedenk ik. Maar nu heeft hij een overtuiging, een doel, en trekt hij alle registers open.

“There is so much passion between you and me, Karin. Can you only imagine what would happen if we had sex?”
De waarheid? Nee, eigenlijk niet. Of nou ja, ergens wel, maar het idee spreekt me niet aan. Feit is dat ik totaal niet op Enrique val als we niet dansen. Enrique ziet het anders. Samen kunnen dansen is een garantie voor de verf van het plafond laten spatten tijdens weergaloze seks. Het behang van de muren. Seks waar je je kleinkinderen later over vertelt, ware het niet dat dat zeer ongepast zou zijn. Daarbij, het is meant to be. Wat denk ik daarvan?
“Please, spend the night with me.”

no sex, just cuddling

Het is nu echt tijd om te gaan. Het dansen is niet meer hetzelfde nu Enrique officieel de jacht geopend heeft. Hij onderhandelt zelfs een beetje: no sex, just cuddling. Ehm. Ok. Wie niet waagt wie niet wint. Ik mag dat wel.
Ik wil weg.
“Let’s go, I’m tired.”
“Really? Are you sure, babe? I’ll just have one last drink – then we go, ok?”
“Ok.”

Zo gaat het een tijdje door. Eén drankje, één nummer en nog één dansje. Oeh, I love this song.
Maar uiteindelijk krijg ik Enrique mee. Samen uit, samen th… eh, samen in de taxi! Na mijn vijfde ‘let’s go’ stappen we op.
Natuurlijk trekt hij nog één keer alle registers open. Het was schokkender geweest als-ie dat niet gedaan had. Maar ik stap uit. Ik geef hem een warme knuffel als afscheid en druk het geld voor de taxi in zijn hand. Hij drukt het weer net zo hard terug.
“Go, mi dushi amiga!”, zegt hij lachend als een boer met kiespijn. “Get out of my sight, ‘cause you’re making me crazy. At least dream about me!”
“Sleep tight, Enrique. I’ve had a great time! Thanks for the dance.”

Het is tegen half 6. Ik loop het kleine hotel binnen en steek mijn keycard in het slot van de kamer. Ik ben blij en opgelucht. Blij na een fantastische leuke dag met meer dan aangenaam gezelschap, opgelucht dat mijn aangename gezelschap nu weg is.
Wat een dag, wat een avond, wat een nacht. Met het ritme van de bachata nog in mijn hoofd, de soepelste heupgewrichten die er zijn en vermoedelijk drie kilo lichter plof ik vies en bezweet op bed. Nagenietend staar ik nog een tijdje naar het plafond. Zou Enrique zich nu net zo goed voelen als ik of ligt hij zichzelf nu gefrustreerd… eh, nou ja. Anyway.

Ik denk er nog weleens aan terug. Aan Curaçao, het terras, Mambo, het dansen en aan hem. Er gaat niks boven spontane ontmoetingen, dagen zonder plan. ’s Middags geen idee hebben waar je ’s avonds zult zijn en met wie, en jezelf dan terugvinden in een strandclub met een Colombiaanse dansgod.
Altijd als ik bachata hoor of dans denk ik aan Enrique. Eerlijk is eerlijk, hij was een beetje, …ehm, intens. Volhardend en bij tijd en wijle wat opdringerig. Maar dansen kon-ie als geen ander!


Vooruit, de foto’s:

Advertenties

One comment

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s