0 comments on ““Hij had je vader kunnen zijn” | Frans en Tamara”

“Hij had je vader kunnen zijn” | Frans en Tamara

Een tijdje geleden interviewde ik een aantal stellen met groot leeftijdverschil. Dit weekend verschenen drie van die interviews (helaas fors ingekort) in Vrouw Magazine. Hier deel ik de langere versies. Vandaag het laatste deel uit de reeks: Frans [56] en Tamara Geraeds [34]!

Tekst: Karin Spillenaar-Koolen
Beeld: Feriet Tunc

11229840_987457681305975_6272047396262762927_o

Tamara en Frans Geraeds ontmoetten elkaar in 1997 op de badmintonvereniging. Kan een relatie met een generatiekloof wel werken, vroeg hij zich af. Inmiddels zijn ze 11 jaar getrouwd.

De ontmoeting
Frans: “Ik vond Tamara al meteen een hartstikke leuke meid. Ze is frivool, opgewekt en uitbundig. Maar toen was ze pas 17, natuurlijk veel te jong.”
Tamara: “Drie jaar later had ik vervoer nodig naar de badminton. Frans bood zich direct aan. We hadden leuke gesprekken. Ik vond hem aardig, meer niet. Toen bekende hij opeens dat hij mij meer dan leuk vond. Dat zag ik totaal niet aankomen!”
Frans: “Ik wist dat Tamara in die tijd omging met een man die vier jaar jonger was dan ik. Dat liep niet lekker. Ik vroeg haar toen of ze het ook leuk zou kunnen hebben met iemand van mijn leeftijd. ‘Natuurlijk’, zei ze.”
Tamara: “Ik denk dat de gevoelens voor Frans er al langer waren, maar na zijn bekentenis kwamen ze in alle hevigheid naar boven.”

‘Blijf jij bij zo’n oud wijf? Je bent gek, inruilen!’

Het dilemma
Frans: Het was nooit mijn bedoeling op zoek te gaan naar een jongere vrouw. In het begin prentte ik mezelf steeds in dat het niet kon. Je krijgt zoveel gedoe over je heen als oudere man. Iedereen vertelt je ook dat een relatie met een generatiekloof niet zal werken. Op een gegeven moment ga je dat zelf ook geloven.”
Tamara: “Ik zei op mijn vijftiende al tegen mijn moeder dat ik waarschijnlijk met een veel oudere man thuis zou komen. Dat vond ze niet leuk, maar zelf heb ik er geen problemen mee. Ik vond mannen van mijn leeftijd vaak wat onvolwassen, die hadden niet dat beschermende dat oudere mannen vaak wel hebben.”
Frans: “De eyeopener kwam voor mij toen een vriend zei: ‘Frans, je wilt maar één ding. Ga ervoor. Geniet, al duurt het maar vijf jaar.’”

De vooroordelen
Tamara: “Het eerste jaar was moeilijk. Mijn ouders vonden hem aardig, maar veel te oud voor mij. Veel mensen hadden hun oordeel klaar: Frans zou in een midlifecrisis zitten, ik was op zijn geld uit.”
Frans: “We haalden vaak grapjes uit. Mensen dachten dat we vader en dochter waren. Dan vond ik het leuk om als ‘papa’ ineens bij Tamara de paskamer in te duiken en haar een volle kus te geven. Die verbouwereerde blikken, heerlijk. Nog steeds krijg ik wel eens commentaar. Dan grap ik: ‘Blijf jij bij zo’n oud wijf? Je bent gek, inruilen!’ Dan ben je snel van de opmerkingen af, hoor.”

Het geluk
Tamara: “We doen veel leuke dingen samen. Naar de film, weekendjes weg. Als we samen aan tafel zitten praten we aan één stuk door. Dat zijn dingen die we kunnen blijven doen.”
Frans: “Tamara’s vader stelde nog wel vraagtekens bij de trouwplannen. Ik zei tegen hem: ‘Ik garandeer dat je dochter een verschrikkelijk mooi leven krijgt. Houd me daar maar aan en gun me dan jullie dochter.’ Na dertien jaar zijn we nog steeds verliefd. Ik rijd elke dag op mijn gemak naar mijn werk toe en te hard naar huis, zo graag wil ik naar haar toe.”
Tamara: “Frans leert mij mijn hart te volgen en mijn dromen na te jagen. Hij heeft me ook altijd gestimuleerd om boeken te gaan schrijven.”
Frans: “Ik wil dat ze gelukkig is. En wie weet wordt haar derde boek een bestseller, waardoor ik binnenkort met pensioen kan (lacht).”

Ik hoop vooral dat Frans geestelijk goed blijft, dan duw ik gewoon de rolstoel

De toekomst
Tamara: “Er komen geen kinderen. We willen volop genieten van elkaar.”
Frans: “Eens laat ik haar achter. Toen ik 55 werd hakte dat besef er wel in. Ik wil mee kunnen met haar, alles kunnen doen.”
Tamara: “Ik hoop vooral dat Frans geestelijk goed blijft, dan duw ik gewoon de rolstoel. Zolang ik hem maar niet hoef te missen.”
Frans: “De laatste tijd denk ik: rotleeftijd, kan er geen tien jaar af. Ik vergeet kleine dingetjes, ben vaker moe.”
Tamara: “Ik vind dat weleens jammer, maar ook begrijpelijk. Andere stellen hebben dat misschien niet, maar die hebben weer iets anders. Die doen misschien niks meer samen.”


Tamara Geraeds is schrijfster en oprichter en eigenaar van tekstbureau Charizma. In oktober 2015 verschijnt haar nieuwe boek: Christopher Plum en het Zwaard der Wanhoop.


Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen? Scroll omlaag en volg mijn blog!

0 comments on ““Hij had je vader kunnen zijn” | Toyah en Bert”

“Hij had je vader kunnen zijn” | Toyah en Bert

Een tijdje geleden interviewde ik een aantal stellen met groot leeftijdverschil. Dit weekend verschenen drie van die interviews (helaas fors ingekort) in Vrouw Magazine. Hier deel ik de langere versies. Vandaag: Toyah [26] en Bert [58]!

Tekst: Karin Spillenaar-Koolen
Beeld: Feriet Tunc

12016237_10200988144942786_693766591_o

Toyah Boer en Bert Ververs ontmoetten elkaar in het Tros Muziekcafé. Voor haar liefde op het eerste gezicht, hij vond het eigenlijk niet kunnen.

De ontmoeting
Toyah: “Mijn vader, tante en ik bezochten vaak het Tros muziekcafé. Daar kwamen we Bert tegen. Ik vond hem meteen heel leuk, hij had eerst geen interesse in mij.”
Bert: “Toyah was toen 19, dat verschil vond ik erg groot. Maar ik dacht: mailen kan geen kwaad. Na enige tijd mailcontact nodigde ik haar uit om iets te gaan eten. Dan ontdekken we vanzelf dat het niets wordt, was mijn idee. Maar het werd alsmaar gezelliger! Na het eten maakten we een wandeling en toen sprak Toyah de magische woorden: ‘ik val al mijn hele leven op oudere mannen.’ Dat zette mij aan het denken. Ik dacht: ik vind haar leuk en als ik nu de boot afhoud gaat zij er straks vandoor met een andere oude man. Dus waarom niet eigenlijk?”
Toyah: “Onderweg naar huis zei ik: ‘Goh, we hebben nog niet gezoend.’ Daar moest Bert even over nadenken, maar even later gooide hij resoluut zijn fiets aan de kant en kuste me.”

Het dilemma
Bert: “Mijn vorige partner overleed in 2009. Toyah kwam dus ook een beetje te vroeg, want ik was nog aan het verwerken. Maar uiteindelijk kon ik helemaal voor Toyah gaan.”
Toyah: “Ik had wel vaker relaties gehad met een flink leeftijdverschil. Ik houd van oude muziek, van theater. Die interesses deel ik niet met leeftijdgenoten, maar wel vaak met oudere vrienden.”
Bert: “Daarmee sluit ze moeiteloos bij mij aan. Toyah houdt van muziek uit mijn tijd. Ze is wel altijd de jongste als we ergens naar toe gaan.”

Als je kans hebt op geluk moet je het pakken

De vooroordelen
Toyah: “Mijn ouders mochten Bert meteen heel graag. Ze accepteren onze relatie, als ik maar gelukkig ben. Maar niet iedereen begreep het. Ik had soms het gevoel dat ik me moest verontschuldigen omdat ik een oudere vriend heb. Sommigen zagen mij liever settelen met een leeftijdsgenoot. Maar mensen hebben altijd iets aan te merken.”
Bert: “Mensen denken vaak dat ik Toyah’s vader ben. Dat is weleens vervelend, maar soms ook grappig. Dan houden we het gewoon vol en gaan we ineens zoenen.”
Toyah: “Mensen denken soms ook, hij zal wel geld hebben.”
Bert: “Het is makkelijk om in hokjes te denken, maar hoe vaak wordt hokjesdenken gelogenstraft. Er is geen garantie dat als je maar normaal blijft doen dat je leven normaal blijft lopen. Toyah kan ook eerder overlijden dan ik of ziek worden. Als je kans hebt op geluk moet je het pakken.”

Het geluk
Bert: “We voelen ons gelijkwaardig aan elkaar. Toyah heeft voor haar leeftijd ook al veel meegemaakt. Maar feit blijft, ik kan putten uit meer levenservaring. Relaties, reizen.”
Toyah: “Dat is wel eens lastig. Ik kan niet altijd meepraten en haal dat ook niet zomaar even in.”
Bert: “Maar ik leer ook veel van haar. Ik zit soms teveel in mijn hoofd, Toyah leert mij met mijn hart te leven. Ze maakt mijn leven rijker.”
Toyah: “Bert is een hele gevoelige, bijzondere man. Een vrije geest. Hij leert mij om minder bezig te zijn met wat andere mensen denken.”

Ik wil na mijn overlijden niet vanaf een wolkje toezien hoe zij zit te kniezen

De toekomst
Bert: “Als Toyah 50 is ben ik 83. Dan loop ik waarschijnlijk wat krukkig en ga ik niet meer wild lopen doen in de disco. Een tijdje terug was ik langdurig ziek. Toen beseften we des te meer hoe sterk onze band is.”
Toyah: “Ik praat niet graag over de verre toekomst. De kans is natuurlijk groot dat Bert eerder overlijdt dan ik. Ik leef graag zoveel mogelijk in het nu.”
Bert: “Ik geloof dat we nog twintig jaar in het huidige tempo door kunnen leven. Daarna zal ik het rustiger aan moeten doen. Maar ik wil na mijn overlijden niet vanaf een wolkje toezien hoe zij zit te kniezen en niks meer doet. Dat idee is onverteerbaar.”
Toyah: “Trouwen? Wie weet, ooit. De toekomst ligt voor ons open. Er is nu nog geen kinderwens, maar stel over vijf jaar, dan kan Bert met vervroegd pensioen en ons kind opvoeden.”

11986492_1021934691202748_4456200451266646001_n

Morgen: Tamara (34) en Frans (56).


Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen? Scroll omlaag en volg mijn blog!

2 comments on ““Hij had je vader kunnen zijn” | Eric en Karin”

“Hij had je vader kunnen zijn” | Eric en Karin

Een tijdje geleden interviewde ik een aantal stellen met groot leeftijdverschil. Weten jullie het nog? Dit weekend verschenen drie van die interviews (helaas fors ingekort) in Vrouw Magazine. Hier deel ik de langere versies. Vandaag: Eric [53] en ik [31]!

Tekst: Karin Spillenaar-Koolen
Beeld: Feriet Tunc

11224685_1021934677869416_7587306214904267314_n

Ze ontmoetten elkaar in 2010 in een kroeg. 23 juni 2012 zijn Karin [31] en Eric Spillenaar [53] getrouwd.

De ontmoeting
Karin: “Eric stond naast me toen ik aan de bar wat drankjes bestelde. Het WK was al een paar weken afgelopen, maar we hadden allebei ons oranje polsbandje nog om. We raakten heel leuk aan de praat. Ik was meteen weg van Eric.”
Eric: “Bij het afscheid maakten we een afspraak voor de volgende avond, want dat ik haar weer wilde zien stond als een paal boven water. Een mooie, slimme meid – heel leuk in de omgang.”
Karin: “Eric kwam de volgende avond rechtstreeks uit zijn werk, in pak. Ik liep in gescheurde jeans en op teenslippers. We eindigden desondanks in een Michelin sterrenrestaurant.”
Eric: “Daar kregen we bij het afrekenen een sneer van de gastheer: ‘Zo meneer, neemt u de jongedame nog mee voor een afzakkertje?’ We lachen er nog steeds om.”

Tijdens een vakantie stelde ik haar de vraag: “Gaan we samen verder of scheiden onze wegen straks? Ik wil dat nu van je horen, want ik ben echt stapelverliefd op je”

Het dilemma
Karin: “Als iemand mij had verteld dat ik verliefd zou worden op een veel oudere man, had ik het niet geloofd.”
Eric: “Mijn ex was ook een flink aantal jaren jonger. Mijn eerste vrouw was iets ouder dan ik.”
Karin: “We hebben onze relatie lang voor onszelf gehouden. Samen genoten we met volle teugen. Terrasjes, dagjes weg, eindeloos praten en elkaar leren kennen.”
Eric: “Al heel snel wist ik dat Karin het voor mij was, maar zij hield de boot nog een beetje af.”
Karin: “Ik durfde niet te ver vooruit te kijken. Ik kwam net uit een relatie, studeerde nog. En die leeftijd, he! Kon ik Eric wel meenemen naar vrienden en familie? Hoe zouden mensen op ons reageren?”
Eric: “Tijdens een vakantie stelde ik haar de vraag: ‘Waar gaat het heen? Gaan we echt samen verder of scheiden onze wegen na deze vakantie? Ik wil dat nu van je horen, want ik ben echt stapelverliefd op je.’”
Karin: “Ik had dat duwtje nodig. Kort daarna hebben we onze relatie bekend gemaakt. Ik wist dat ik nooit meer zo’n fijne man als Eric zou treffen. Wat de toekomst ook zou brengen, ik wilde bij hem zijn.”

De vooroordelen
Karin: “Mijn ouders schrokken wel. Begrijpelijk, ze waren bezorgd. Wat moet een man van die leeftijd met een zoveel jongere vrouw, vroeg mijn vader zich af. Vrienden van Eric waren vooral benieuwd of het echte liefde was, of dat ik op het comfortabele leventje uit was.”
Eric: “Een man met een jongere vrouw wordt vooral bejubeld door andere mannen. Andersom vragen mensen of ze het wel zeker weet. Ik was me daar terdege van bewust. Gelukkig hebben we ons nooit wat van anderen aangetrokken.”
Karin “Toen mensen zagen hoe gek we op elkaar waren is er rust ontstaan.”

Eric’s vader ziet er met 79 nog prima uit!

Het geluk
Eric: “Wij hebben bewezen samen een leven met pieken en dalen aan te kunnen. Ik heb Karin dan ook heel snel ten huwelijk gevraagd, als een bestendiging van de liefde.”
Karin: “We delen dezelfde humor, zijn allebei levensgenieters, houden van reizen en lekker eten. Eigenlijk merken we weinig van het leeftijdsverschil. Ook onze vriendengroep is qua leeftijd heel divers. Eric heeft natuurlijk wel meer werk- en levenservaring. Ik profiteer daarvan.”
Eric: “Karin is heel genuanceerd in haar mening. Zij leert mij met een andere blik naar dingen te kijken. Ik ben soms vrij stellig en zwart/wit in mijn opvattingen – zij brengt daar wat grijs in.”
Karin: “Eric is niet alleen lief, galant en grappig, maar ook heel sterk en zelfbewust. Hij weet precies wat hij wil en heeft iets beschermend – daar val ik voor.”
Eric: “We passen gewoon perfect bij elkaar.”

De toekomst
Eric: “We leven wel met het besef van later, maar leeftijd speelt nu nog geen rol.”
Karin: “Ik ben echter realistisch genoeg om te beseffen dat dat ooit zal veranderen, mits er tussentijds geen vervelende dingen met mij gebeuren natuurlijk. Maar samen kunnen we de toekomst aan. Tuurlijk wordt Eric straks ouder, maar hij blijft in zijn hart de man waar ik zoveel van houd.”
Eric: “En als ik 80 ben is Karin een lekker wijf van 58.”
Karin: “Eric’s vader ziet er met 79 nog prima uit, dus ik maak me geen zorgen!”

11986492_1021934691202748_4456200451266646001_n

Morgen: Toyah Boer (26) en Bert Ververs (58).


Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen? Scroll omlaag en volg mijn blog!

4 comments on “Nieuwe rubriek: Let’s talk about ♂ ♀”

Nieuwe rubriek: Let’s talk about ♂ ♀

Ik heb vaak de mond vol van mannen. Liefde en lust. Van flirten, versieren, daten en relaties. Het zijn mijn favoriete onderwerpen om over te praten én om over te schrijven. Als tiener schreef ik mijn dagboeken al vol met overpeinzingen en observaties van onhandige en gênante paringsdansen die ik had aanschouwd. Op het strand bijvoorbeeld. Waarom gooien die jongens een zak paprikachips leeg over het hoofd van dat mooie blonde meisje als ze overduidelijk niets liever willen dan met haar de duinen inkruipen? Of handje-handje liggen, whatsoever. Waarom vallen de meiden in mijn klas allemaal op diezelfde galbak met z’n veel te grote bakkus? En waarom ben ík in hemelsnaam zo dolverliefd op die langharige Arthur met z’n gammele bromfiets? En waarom begrijpt niemand dat behalve mijn moeder?

Tijdens mijn jaar backpacken schreef ik een blog waarin ik mannen en hun versiertactieken uiteenzette aan de hand van hun nationaliteit. Vooruit, dat was een erg generaliserend (!) stukje, maar niet uit de lucht gegrepen. In Backpackistan gelden misschien andere wetten.

a good strong manVrienden weten het. Als de gebruikelijke koetjes en kalfjes en werk- en gezondheidgerelateerde onderwerpen besproken zijn, de wijn rijkelijk vloeit en it all feels right, stuur ik het gesprek behendig de bocht om. Waar ben je naar op zoek? Wat heb je gevonden? Wat verwacht je van de liefde, van een relatie en wat zoek je nu écht in een man of vrouw? Hoe gelukkig ben je? Waar val je op bij hem of haar? Nee, ik neem geen genoegen met ‘zijn mooie ogen’ (dat deden we in de tijd van Take That en zelfs toen niet) of haar ‘leuke lach’ als antwoord. Let’s explore! Trouwens, nu we het er toch over hebben, is de seks nog een beetje naar wens?!

Heb ik de wijsheid in pacht? Ik ben soms geneigd te denken van wel, maar dat is natuurlijk bullshit. Alles wat ik hierover zeg en schrijf is vanuit mezelf en daarmee over mezelf. Ik weet gewoon goed wat ik wil, waar ik voor val en wat voor mij werkt.
“Een man hoeft bij jou maar iets verkeerd te doen en jij knapt op hem af”, zei Eric ooit tegen mij.
Daar moest ik een beetje om lachen, vermoedelijk omdat er een hele kleine ieniemienie kern van waarheid in zit. Daarover later meer!

In plaats van betweterige schrijfsels over liefde en lust te plaatsen moet ik misschien zelf eens wat blootgeven

Gisteren – op zo’n typische luie, nutteloze zondag – kreeg ik een idee. In plaats van doorlopend abstracte en betweterige (!) schrijfsels over de materie te plaatsen moet ik misschien eens wat van mezelf blootgeven. Over mijn ontmoetingen, eerste indrukken, leuke en minder leuke dates, vlinders, gestuntel en awkward moments. Over mannen en versierpogingen. Over dingen die ik gezien en gehoord heb. Die ik meemaakte. Leermomenten. Herinneringen.
Het zijn – denk ik – mijn leukste en beste verhalen.
Misschien moet ik gewoon eens schrijven over De Arabier in Parijs. Over mijn date met de Franse Remy in Australië (die geen woord Engels sprak maar kon zoenen als de beste). Die maffe Braziliaan op de Grand Prix in Melbourne. Over mijn onaardige, onbeleefde maar onvermijdelijke ren- en vluchtgedrag en over hoe manlief Eric mij met geduld en vastberadenheid aan zich wist te binden. Tot het huwelijk aan toe. Over onze date bij Amerone op de Meent en die lul van een ober met zijn ‘ge-jongedame’.

Vooruit, ik zal een klein beetje censuur en anonimiteit toepassen – mijn (schoon)ouders lezen mijn blog immers ook. ;-)

77206-004-A6FEDAF1Wat denken jullie? Leuk? Interesse? Iedere week, of om de week, een blogje in die trant? Misschien is het een idee om af en toe een gastblogger aan het woord te laten! Maar voordat ik echt overstroom van ideeën, ga me eens buigen over deel 1.

Ciao! (bella ;-))

2 comments on ““Je moet ze gewoon effe aan zien, schat””

“Je moet ze gewoon effe aan zien, schat”

Met een driftige pas loopt ze voor hem de schoenenwinkel in.
“Kom op nou, Rob, ik wil zo ook nog naar het tuincentrum, kun je héél effe opschieten alsjeblieft?” Ze werpt een ongeduldige blik op haar man die met twee goedgevulde tassen van de Hema achter haar aansjokt.
“Pardon, mag ik er even langs?”, vraag ik als Rob in de deuropening blijft staan en mij met de tassen de weg verspert. De tassen zijn gevuld met plastic weggooiservies, wijn en servetten met ananasprint.
De vrouw – Lia, kort blond haar, witte capri broek, havaianas – loopt rechtstreeks naar de herenafdeling.

memewhore10“Hier, deze bedoel ik – wat vind je?”, vraagt ze terwijl ze een bruine Birkenstock, variant teenslipper, omhoog houdt.
Rob pakt de schoen van zijn vrouw aan en bekijkt die met een afkeurend gezicht. “Raar ding”, besluit hij. “Daar ga ik niet op lopen.”
Het tweetal heeft nu mijn volledige aandacht en biedt voer voor de eerstvolgende column, besluit ik, dus ik sta nu ook schijnbaar belangstellend naar een stel mannensandalen te turen.
Lia rolt nadrukkelijk met haar ogen. “Ze zijn anders hartstikke hip hoor, al die jongelui lopen er mee.”
“Ik ben niet jong en lui, Lia”, stelt Rob met een zucht. “Ik ben 49. Kom, ik heb het wel weer gezien hier.”
Lia rolt nog eens met haar ogen en wenkt dan de verkoopster.
“Heb je deze in maat 44 voor mijn man? – Je moet ze gewoon effe aan zien, schat.”
Rob neemt plaats op één van de bankjes en trekt een ietwat hulpeloos gezicht naar mij. Lia heeft mij nu ook in het vizier. Ook zij trekt een grimas naar me, iets wat ik opvat als een blik van verstandhouding; Och en wee die mannen toch, wat weten zij nou van wat mooi is. Wat kunnen zij überhaupt? Ik besluit haar straal te negeren.

“Ik zou willen zeggen dat dergelijk optreden hem waarschijnlijk ook betere seks met zijn vrouw oplevert”

“Heel mannelijk hoor”, zegt de jonge verkoopster als Rob de slippers aan heeft en er een vertwijfelde blik op werpt. Ze zit duidelijk in het kamp van Lia. Of ze wil gewoon schoenen verkopen, dat kan ook.
“Zie je nou wel, Rob, ze staan hartstikke leuk.” Lia kijkt er verrukt bij. “Héél erg leuk ook voor de barbecue vrijdag – hoe is de maat?”
Ze doet me denken aan Katrien Duck die een feestje heeft van de Damesclub en haar vriendje Donald Duck op zijn best voor de dag wil laten komen. Hij straalt immers ook op haar af.
Rob kijkt bedenkelijk. “Wel goed…”, begint hij schoorvoetend. “Maar ik weet niet of ik hier aan kan wennen, dat bij die teen hierzo. Ik heb toch trouwens zat schoenen thuis…”
“Welnee joh, en je wilt toch af en toe iets nieuws? – Mevrouw, we nemen ze – Geef jij mij de portemonnee effe, schat.”
“Hebben ze ze anders in het zwart voor me?”

Even later staat Lia bij de kassa met de bruine en o-zo mannelijke Birkenstocks.

Rob trekt zijn sportschoenen weer aan. Een moment ontmoeten onze blikken elkaar.
“Tja, wat doe je eraan he?”, vraagt hij me – retorisch, lachend en met een verontschuldigende blik.

images-2Ik zou willen zeggen dat hij er alles aan kan doen. Dat het nog niet te laat is. Niet te laat om Lia in haar nekvel te grijpen en haar naar de uitgang van de winkel te dirigeren, de schoenendoos achterlatend bij een verbaasde verkoopster (vergeet haar niet te bedanken voor haar hulp en houd gelijk effe de deur voor je vrouw open). Dat het niet te laat is om Lia te vertellen to back off en hem zijn eigen fucking schoenen te laten uitkiezen, welke en wanneer hij dat wil. Om het stuur terug te pakken.
Dat het niet te laat is om weer Man te worden.
Ik zou Rob willen vertellen dat dergelijk optreden hem waarschijnlijk ook betere seks (of überhaupt seks) met zijn vrouw oplevert. En dat hij dan – op die barbecue vrijdag – ook geen kwajongensstreken en haantjesgedrag ‘met de jongens onder elkaar’ meer nodig heeft om zichzelf weer even wat te voelen.
Ik zou willen zeggen dat jarenlang emancipatie ons zonder twijfel veel moois bracht, maar dat dit helaas een negatief bijeffect is. Dat ik vermoed dat een groot deel van de relatiebreuken en echtscheidingen in essentie te verklaren is aan de hand van het fenomeen dat zich hier, in deze schoenenwinkel in Berkel, in alle volledigheid toont. En dat hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik daarvan overtuigd raak. De man, die als jongen geleerd heeft om lief, begripvol en meegaand te zijn naar meisjes, onderdrukt zijn eigen seksualiteit en schikt zich veelal naar de wensen van de vrouw. Ik zou juist willen stellen; liefde, respect en erkenning toon je meer door bij tijd en wijlen tegen haar op te staan en je wensen en grenzen onmiskenbaar duidelijk te maken. Vrouwen willen geen perfecte man, maar een man die er staat. Ook Lia droomt heimelijk over een echte man, (daad)krachtig, zelfverzekerd en onafhankelijk, maar ze regelt, kleineert en betuttelt tot ze een ons weegt en graaft daarmee het graf van haar eigen relatie. Ik hoor het vrouwen maar al te vaak zeggen; overdag regel en bepaal ik, maar als de kinderen eenmaal op bed liggen wil ik dat hij de touwtjes overneemt en me galant maar waarachtig neemt op de keukentafel. Ok, juist ja.
Eindresultaat: een geïrriteerde, vermoeide en verdwaalde Rob op Birkenstocks en een even gefrustreerde en – vermoed ik – lusteloze Lia.

Maar ik zeg het allemaal niet. Ik heb te doen met Rob, die vast niet zit te wachten op de volgende ballbusting bitch die hem vertelt wat wijsheid is en hoe een waarachtig man zich zou moeten gedragen. Bovendien staat Lia me wat pinnig aan te kijken. Ze moet immers nog naar het tuincentrum.
“Sterkte, Rob”, zeg ik daarom met een speelse knipoog. Rob lacht terug, een beetje schalks.
Best een leuke man, eigenlijk.

MjAxMi02Zjc0Zjc1M2U5MzgxYjNj