0 comments on “Dat verdient een bloemetje…”

Dat verdient een bloemetje…

1280x1024_say_it_with_flowers-992412Allebei bloemist, maar toch heel verschillend. De gezellige bloemenkraam van Peter en Sandra op de Oude Binnenweg en het chique ‘s Zomers Bloemen aan de Van Oldenbarneveltstraat hebben desondanks één en hetzelfde doel: mensen blij maken met bloemen!
Voor Gers! ging ik met hen in gesprek.

Tekst: Karin Koolen
(Dit artikel is gepubliceerd in Gersmagazine #8)

Lees hier het artikel!

Advertenties
0 comments on “‘Mag het een onsje meer zijn?’”

‘Mag het een onsje meer zijn?’

SlagerKeurslagerij van Linschoten aan de Lusthofstraat en slagerij Schell aan de West-Kruiskade zijn begrippen in Rotterdam. Beide kennen een lange historie en een trouwe klantenschare. Voor Gers! ging ik met hen in gesprek. Over de passie voor ambachtelijk bereid kwaliteitsvlees, prijzen winnen als bewijs en de parmaman bij van Linschoten (1908); bij Schell (1796) over varkensstraatjes en broodjes kippenmaag, multicultureel Rotterdam sinds de jaren zestig en over hoe het is om als achtse generatie achter het hakblok te staan.

Tekst: Karin Koolen
(Dit artikel is gepubliceerd in Gersmagazine #7)

Lees hier het artikel!

0 comments on “Van punk tot burlesk”

Van punk tot burlesk

Black Widow biedt al dertig jaar een vertrouwde aanblik op de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam. Ooit ‘de winkel van Carrie’, maar tegenwoordig is het haar ex-man Gerard Roijackers die de scepter zwaait. Hij staat niet graag in de belangstelling, maar toch mocht ik voor Gers! bij hem op de koffie.

Tekst: Karin Koolen
(Dit artikel is gepubliceerd in Gersmagazine #7)

Lees hier het artikel!

2 comments on “Espresso Dates: “Doe het met liefde, of doe het niet””

Espresso Dates: “Doe het met liefde, of doe het niet”

In samenwerking met Rotterdamse Nieuwe portretteert Vers Beton jonge, spraakmakende ondernemers in de stad. Wie zijn ze, waar komen ze vandaan en wat doen ze? In deze aflevering spreek ik met Alia Azzouzi, uitbater van Espresso Dates in Rotterdam-West.

In hartje Rotterdam-West opent Espresso Dates in september 2013 zijn deuren. Voor de 34-jarige Alia Azzouzi een droom die uitkwam. De ontbijt- en lunchzaak aan de 2e Middellandstraat is een plek voor ontmoeting en verbinding. Hier komt de hele wijk samen: van bakfietsmoeders en zakenlui tot jongeren uit de buurt en de oude heren van het nabijgelegen theehuis. De smoothie met avocado, dadels en amandelmelk is inmiddels een begrip op de menukaart.

Na een drukke donderdag neemt Alia – met twee koppen gember-citroenthee – plaats aan één van de tafeltjes voor het interview. De ruimte is licht en knus ingericht. In de hoek een speelhoekje voor de kinderen. In het midden van de zaak een houten bar waarop een ultramoderne espressomachine pronkt.

Allereerst, vanwaar de naam Espresso Dates?
“Dates betekent zowel dadels als afspraken. Wij waren op zoek naar een naam die samenvalt met onze visie: een gezellige ontmoetingsplek waar je verantwoord en lekker kunt eten. De dadel is ons symbool voor gezondheid.”

Altijd gedroomd van een plek als deze?
“Dat kun je wel zeggen! Toen ik achttien was wilde ik al een plek creëren waar je leuke mensen kan ontmoeten, maar waar je ook kunt werken. Als ik op plekken als deze kwam, kreeg ik een geluksgevoel.”

“Ik heb zes jaar lang als docent maatschappijleer voor de klas gestaan en heb daarna in de kunstsector gewerkt. Toen het bedrijf waar ik werkte ermee stopte, zei ik tegen mijn man: als ik nu weer in een vaste baan rol komt het er nooit van. Pas toen zijn we heel actief gaan zoeken en vonden we deze locatie.”

Wat maakt Espresso Dates als onderneming bijzonder?
“Espresso Dates is nooit ontstaan vanuit het idee om heel veel geld te verdienen. Meer om simpelweg wat goeds neer te zetten. Een plek creëren waar mensen op een ongedwongen manier bij elkaar komen. Hier gebeurt dat: mensen ontmoeten elkaar, vreemden raken in gesprek. Er ontstaan netwerken. Dat is voor mij misschien wel het meest waardevolle.”

“Het is een familiebedrijf. Mijn man heeft een fulltime baan, maar opent hier wel ’s ochtends. Mijn broer en zus werken hier ook parttime. Mijn vader zit hier bijna elke middag koffie te drinken. Hij maakt met iedereen een praatje. En: iedereen brengt zijn eigen publiek binnen. Dankzij mijn vader is het soms ineens een oude mannenbrigade, maar dat heeft z’n charme, haha!”

Was het altijd het idee om de zaak in Rotterdam te vestigen?
“Ik ben geboren en getogen in Rotterdam-West, een paar straten verderop. Ik woon nog steeds in de buurt. Het was een heel bewuste keuze om ons hier te vestigen. Dit gebied was eigenlijk altijd wat verloren. Als je goede koffie wilde drinken moest je naar het centrum, naar Noord, Kralingen of een andere stad. Terwijl hier ook veel potentie is. Mensen laten de wijk vaak links liggen. We zijn ook in West daarom niet op een geijkte plek gaan zitten, zoals aan de Binnenweg. Waarom zou ik daar gaan zitten, terwijl er aan deze kant nog zoveel te doen is? Ik wil met mijn onderneming juist iets bijdragen.”

“Het zit hier altijd vol. Ondernemers in de straat zeggen dat ze door ons vertrouwen hebben gekregen in de winkelstraat. ‘Als die mensen naar jullie komen, dan ook naar mij. Moet ik wel zorgen dat mijn zaak er net zo aantrekkelijk uitziet.’ We zijn nu met de gemeente en andere partijen bezig om te kijken hoe we van de Middellandstraat net zo’n succesvolle straat kunnen maken als de West-Kruiskade en de Nieuwe Binnenweg. Er komt gelukkig steeds meer vertrouwen.”

Wie komen hier?
Ze zeggen weleens: dit is de huiskamer van Delfshaven. We zitten op het kruispunt van verschillende buurten. Je hebt de grachtengordel van Rotterdam. Goed, er is geen gracht, maar zo noem ik hem – mensen hebben er een bepaald inkomen. Dan bedoel ik de Mathenesserlaan, ’s Gravendijkwal, Heemraadssingel. De zijstraten zitten juist vol met sociale woningbouw. Ze komen allemaal hier. Soms is het even aftasten: pas ik wel hier? Welk hokje is dit? Het maakt niet uit wie je bent. Daar gaat het om.”

Volgens mij hebben jullie een heel authentieke kaart.
“Naast gewone koffie kent het menu een aantal bijzondere recepten. Marokkaanse kruidenkoffie, bijvoorbeeld. Dat is een hele traditionele koffie die je zelfs in Marokko moeilijk kan krijgen. Dan zeggen ze: ‘nee, dan moet je naar oma toe. Dat is ouderwets.’ Maar ik vind het hele lekkere koffie en heb het op de kaart gezet. En het verkoopt. Ik heb er speciaal omapotjes voor gekocht.”

“Voor een vriendin heb ik een speciale koffie verkeerd gemaakt. Cafe Lammy, een verbastering van haar achternaam, Lamkharrat. Als we samen wat gingen drinken bestelde zij altijd warme melk met een drupje koffie, maar in de horeca kun je dat nergens op die manier krijgen. Toen zei ik tegen haar: als ik straks mijn eigen zaak heb, krijg jij je eigen koffie.
Taarten maken we niet zelf – die komen uit buurt, van vrouwen uit de wijk. Daar wonen zoveel mensen die iets kunnen. Zo hebben we een appel-dadeltaart die je nergens anders gaat vinden. We krijgen ook zelfgemaakte jams, chutneys, noem maar op. Voorwaarde is natuurlijk wel dat het goed is.”

Espresso Dates
Espresso Dates BEELD: FLOOR CORNELISSE

Is dat wat je op je website als talentontwikkeling bestempelt?
“Ja! We geven buurtbewoners heel bewust de ruimte om hun talenten te tonen. Niet alleen met eten en drinken, ook met kunst aan de muur. Ze mogen hier kosteloos hangen, en sommigen verkopen ook nog eens goed.”

Ondernemen gaat met vallen en opstaan. Wat was je grootste blunder?
“We hadden geen van allen echte horeca-ervaring. ‘Dat doen we wel even!’ dachten wij, haha! We openden op de laatste dag van augustus. We hadden niet eens zoveel promotie gedaan, het stond alleen op Facebook. En vrienden en familie hadden we natuurlijk laten weten dat we opengingen. Het zat helemaal vol. Dan is rustig opstarten er niet meer bij. Dus we hebben in het begin erg moeten nadenken en opletten hoe het precies in zijn werk ging. Ik heb een koffiecursus gevolgd, maar als iedereen je op de vingers staat te kijken denk je wel even ‘hoe maak je ook alweer cappuccino?’. Een tosti met gegrilde groente? Al die tijd waren we bezig geweest met contracten, interieur, enzovoorts. En dan moet je opeens knallen. We gingen in het begin ook vaak over de sluitingstijd heen, gewoon omdat we mensen niet weg wilden sturen. Maar daar leer je van.”

Heb je plannen voor uitbreiding, bijvoorbeeld naar andere steden?
“Nee. Voor Espresso Dates is het heel belangrijk dat de binding met de wijk leeft. Als er bijvoorbeeld een Espresso Dates in Den Haag geopend zou worden, dan moet het een Hagenees zijn, iemand die uit die buurt komt en die met de wijk vergroeid is. Ik sta hier achter de bar en zwaai naar de helft van de mensen die voorbij lopen. De mensen weten wie je bent. Ik vind het écht belangrijk dat kunstenaar Jack met zijn werk aan de muur hangt. Ik vind het echt belangrijk dat die taarten uit de buurt komen. Zou de buurvrouw de taarten naar Den Haag moeten brengen, dan is de ziel eruit.”

Heb je tot besluit een tip voor andere ondernemers?
“Blijf dicht bij jezelf. Doe niets waar je geen gevoel mee hebt. Dit was voor mij een droom. Ik ben zelf een enorme koffieliefhebber, een vervelende zeurpiet soms, maar voel ook de blijdschap en het geluk van echt goede koffie. De mensen merken het direct als je het met liefde en plezier doet.”

 

0 comments on “Lijstenmakerij Le Bouclier: “Die vier verstekken zijn nog steeds hetzelfde””

Lijstenmakerij Le Bouclier: “Die vier verstekken zijn nog steeds hetzelfde”

Op de Kleiweg zit één van de laatst overgebleven lijstenmakers van Rotterdam: Le Bouclier. Fred Bosch (64) en zijn vrouw Jolanda Weimar (53) runnen de zaak al 31 jaar lang met grote kunde en passie. Fred: “Die vier verstekken zijn nog steeds hetzelfde.”

Tekst: Karin Spillenaar-Koolen | Beeld: Bob van der Vlist
(Verschenen op: Vers Beton en Andersnogiets?)

De werkplaats van Le Bouclier ligt bezaaid met gereedschap, schroefjes en ringetjes. “Eens in de zoveel tijd ruim ik op en dan kan ik niks meer terugvinden”, zegt Fred. “Ik bewaar alles. Je weet nooit of iets nog van pas komt bij een restauratie.” Aan de muur hangt een houten, zelfgemaakte beschuit met roze muisjes, met daarop de naam van Fred en Jolanda’s tweede dochter: Chloe. Het echtpaar woont met hun dochters Puck en Chloe boven de winkel.

“Soms komt iemand binnen met zo’n ornamentlijst in honderd stukken. Die is dan van oma geweest”

Omgebouwde vuilnisbak
“Dit heeft bijna niemand meer.” Fred gebaart naar het grote hulpmiddel dat voor ons staat. “Hiermee pers je hout bij elkaar.” Hij pakt de lijst waar hij zojuist mee bezig was en plaatst de lijst tegen het frame. Met duim en wijsvinger draait hij aan een knop. “Kijk wat er gebeurt. Muurvast!” Fred hangt de lijst te drogen. “Op deze manier kun je zo zestig lijsten per dag maken. Tegen kerst krijgen we soms bestellingen van vijfhonderd lijsten.” Tot het arsenaal aan apparatuur behoort ook een antieke snijmachine, een vuilnisbak omgebouwd tot afzuiger voor de zaagmachine en een verfspuitcabine. Aan moderne apparatuur heeft de lijstenmaker geen behoefte. Fred: “Ik ben de enige die nog zo’n spuitcabine heeft. Een oud ding, maar werkt prima.”

Predictor
Le Bouclier is in de eerste plaats een lijstenmakerij. Tussen de profielen en ingelijste werken staan drie grote staatsieportretten. Ze zijn bestemd voor de vertrekhal en de kantoren van Rotterdam The Hague Airport. Ook particuliere klanten kunnen bij Le Bouclier terecht voor hun inlijstwerk. Fred: “Je ziet een hoop bijzondere dingen voorbij komen. Soms slabbetjes, dan zo’n polsbandje uit het ziekenhuis en pas geleden zelfs een predictor. Maar ook een foto voor op de uitvaartkist.”

Naast inlijstwerk doet het echtpaar reparaties van lijsten en restauratiewerk. Fred wijst op een stuk ornament. “Soms komt iemand binnen met zo’n ornamentlijst in honderd stukken, van oma geweest. Wij kunnen die dan maken.”

Vijfhonderd keer De Nachtwacht
Fred, van huis uit decorateur, leerde het vak van lijstenmaker op de schilderschool. “Tijdens mijn diensttijd werkte ik in een atelier, daarna ging ik de verkoop in.” Fred kwam terecht bij een doe-het-zelf-zaak op de Zaagmolenstraat. “Daar leerde ik winkeltje spelen. We verkochten autolakken, verfbehang, kunstschildermateriaal en we hadden dus een lijstenmaker. Toen de buurt na een jaar of tien verpauperde zei mijn baas: ‘Sorry Fred, maar over een half jaar zal het wel afgelopen zijn’.” Daar gingen Fred en Jolanda niet op wachten. “Ik zei: we starten een eigen lijstenmakerij!”

Jolanda, die op dat moment nog in de mode zat, gooide het roer om. Vandaag is ze bezig met het opspannen van een borduurwerk. Ooit was borduurwerk zeventig procent van het werk. Fred: “Stonden we vijfhonderd keer per jaar De Nachtwacht in te lijsten.” Jolanda vult hem aan: “Maar we deden er wel elke keer een andere lijst omheen, zo werd het toch anders!”

Witte handschoentjes en doki’s
De klanten, of eigenlijk de variatie aan klanten, maken het vak leuk volgens Fred en Jolanda. Fred: “Je krijgt alleen maar leuke mensen binnen. Mensen die een lijst laten maken zijn met hun spulletjes bezig.” Kunstenaars en fotografen behoren ook tot de klandizie. “Dan moeten we van die witte handschoentjes aan, want er mag geen veegje of vingertje aanzitten.”

“Als de prijs doorslaggevend was, ging ik wel naar Mediamarkt”

Er stapt een vaste klant binnen. Hij komt drie gerepareerde lijsten ophalen. “Ik heb ze lekker in de was gedaan, de doki’s (doken zijn houtpropjes om schroeven mee weg te werken – red) zijn erin gelijmd. Ik heb de schermvelletjes erop laten zitten, want dat perspex is zo kwetsbaar”, steekt Fred van wal. Hij loopt mee naar de auto waar het ophangsysteem nog even besproken en gedemonstreerd wordt. De man komt graag in de winkel. “Ik betaal graag voor echte kwaliteit en goed advies. Als de prijs doorslaggevend was, ging ik wel naar Mediamarkt.”

“Onze kracht is dat we alles zelf maken en een hoop zelf kunnen doen”, stelt Fred. Zo maakt de lijstenmaker bijvoorbeeld zijn eigen verf. “Als je dat niet zou hebben sta je de hele dag vier verstekkies in elkaar te zetten. Wij doen veel meer.”

We gaan lekker door!
Er zijn nog maar weinig opleidingen voor lijstenmaker en hiermee staat het ambacht voor een onzekere toekomst. Hoe ziet Fred de toekomst van zijn lijstenmakerij? Fred kijkt met een diepe zucht om zich heen. “God, waar zou ik moeten beginnen als ik iemand dit vak wil leren of de zaak over laat nemen. Volgend jaar ben ik gepensioneerd, maar Jolanda is een stuk jonger. Voorlopig gaan we dus lekker door, het is zo leuk joh! Misschien dat mijn jongste dochter straks het licht ziet en de boel wil overnemen. Zo niet, dan is het afgelopen.”