Eén man, twee huwelijksaanzoeken

Eric en ik zijn vandaag twee jaar getrouwd. Holladijee! Ter ere van deze heuglijke dag vertel ik jullie hoe Eric mij ten huwelijk vroeg. Of eigenlijk: hoe Eric mij twee keer ten huwelijk vroeg. Welke vrouw kan zeggen dat ze twee keer gevraagd is door één en dezelfde man?

Vakantie US 329Williams, Arizona. 5 augustus 2011. Eric en ik zijn halverwege onze rondreis door Noord-Amerika. Vandaag hebben we de Grand Canyon bewonderd met als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt een helikoptertocht over de kloof. Halverwege de middag kwamen we aan in het stadje Williams. We dronken een bier of wat in een saloonachtige bar en nu zitten we achter een schaal met overheerlijke spareribs.

En ik zit in mineur.

“Wil je met me trouwen?”, vraagt Eric zodra we weer tegenover elkaar zitten

Gewoon. Niks dramatisch. Happens every now and then. Mijn (toenmalige) baan, de toekomst, nog wat oud zeer, en daar ga ik. Opvallend is dat dit soort buien vooral voorkomt als ik het leven leef zoals ik het eigenlijk wil leven. Hier, met Eric, op reis. En als het bier verkeerd valt.

Eric kent de buien en weet er raad mee. Hij luistert, hij vraagt, hij confronteert en zet me af en toe weer met twee benen op de grond. Als de spareribs op zijn, trek ik me even terug op het toilet. Ik gooi een plens koud water in mijn gezicht en spreek mezelf even vermanend toe in de spiegel – kop op, Karin!

“Wil je met me trouwen?”, vraagt Eric zodra we weer tegenover elkaar zitten.
Ik schrik. Niet van de vraag, maar van de timing. We hebben het vaak over trouwen gehad. Eric weet dat ik het wil. En dat ik het met hem wil. De liefde van mijn leven. De man van mijn dromen en uit mijn wildste fantasieën. We zijn nog geen jaar samen, maar we zijn – ondanks het forse leeftijdsverschil tussen ons – in een stroomversnelling geraakt. Er is niemand die mij zo kent en begrijpt als Eric, niemand die mij zo kan raken, en ik ben nog elke dag blij dat we elkaar gevonden hebben. Maar waarom vraagt hij het nu, while I’m having the blues?
‘Ja’, antwoord ik in alle eerlijkheid en binnen de wenselijke vijf seconden. Eric pakt mijn handen over de tafel en lacht naar me.
Stilte.
Kut.
Is dit het, vraag ik me af. Zijn we nu verloofd? Ik had me het moment anders voorgesteld. Iets met euforie. Intense blijheid. Rock-‘n-roll. Vuurwerk.

Dit vreemde en zware gesprek over het aanzoek maakt de noodzaak voor een nieuw aanzoek alleen maar groter

“Maar ik wil een nieuw aanzoek”, hoor ik mezelf zeggen.
Eric kijkt me bedenkelijk aan. “Ja, want…” Ik stamel wat over euforie, intense blijheid, rock-‘n-roll en vuurwerk. En over de sombere state of mind waarin ik nog steeds verkeer.
“Weet je waarom ik je nu vraag, liefje?”, onderbreekt Eric me. “Omdat ik met jou wil trouwen, niets liever dan dat, in voor- en tegenspoed. Weet dat welke keuzes je ook maakt, ik sta altijd achter je en ik houd van je.”

Zijn woorden raken me.
“Oké…, maar kun je me niet nog een keer vragen dan?”
Dit vreemde en zware gesprek over het aanzoek maakt de noodzaak voor een nieuw aanzoek alleen maar groter. Ik hoor zelf ook hoe vervelend en verwend ik reageer op een aanzoek zo puur en recht uit het hart, maar anderzijds, hallo?! Mag ik alsjeblieft een superromantisch aanzoek, overdonderd worden, samen lachen en zoenen van geluk, proosten met een alcoholische versnapering en dansen op straat. Goed, ik ben een dramaqueen met een nogal romantisch ideaal van de liefde en het leven, maar toch.

“Nee.” Eric schudt resoluut zijn hoofd. Hij is het ‘ge-regisseer’ van me zat. “Ik ga je niet nog een keer vragen. Dit was het aanzoek. Take it or leave it.”
Wijselijk houd ik mijn mond en op de terugweg in de auto zijn we allebei stil.

Pre-verloofd
In onze motelkamer kruipen we in bed. Ik druk mijn gezicht in Erics borst en hij slaat zijn armen om me heen. Zo liggen we een tijdje.
“Het was ook niet zo’n handig moment”, verbreekt Eric de stilte.
“Sorry dat ik zo vervelend reageerde”, antwoord ik.
Het gesprek brengt ons dichter bij elkaar en we besluiten dat we pre-verloofd zijn.

Via Las Vegas en New York komen we weer aan in Nederland. Er verstrijkt wat tijd. Misschien pakt Eric me nu terug, bedenk ik me. Geduld. Vooral niet regisseren. Ik durf het niet met zekerheid te stellen, maar volgens mij heb ik er met geen woord meer over gerept.

Lee Towers steekt amicaal een duim omhoog naar Eric

September 2011. Vrijdagmiddag. Ik kom uit mijn werk. Eric heeft een tafeltje gereserveerd in restaurant Parkheuvel. Ik voel de bui al hangen en trek mijn blauwe jurkje aan met een paar hakken. Na twee amuses en een voorgerecht zijn we een glas champagne en twee glazen wijn verder. We verkeren in opperbeste stemming. Ik ga naar het toilet, ditmaal om te plassen.

Als ik terugkom heeft Eric een steen op mijn bord gelegd. ‘Marry me’, staat erop. Ik kijk op naar Eric. Die zit met zijn handen gevouwen voor me. Een kleine glimlach speelt om zijn mond. Zijn blik spreekt liefde, vastberaden en vol zelfvertrouwen. Ogen die dwars door me heen zien. Voor deze blik ging ik voor de bijl, en dat is nooit veranderd.
“Trouw met me, liefie.” Het is geen verzoek, het is een opdracht. Ik duik over de tafel om mijn aanstaande te zoenen, daarbij ternauwernood een glas witte wijn ontwijkend. ‘Ja’, zeg ik – totaal overbodig. De ober komt aangesneld met nog twee glazen champagne en Lee(n) Towers, die toevallig aan de tafel naast ons zit, steekt amicaal een duim omhoog naar Eric. De ober vraagt ons, op zeer, zéér, zéér(!) subtiele wijze, of we ons gedeisd willen houden voor de overige gasten. Dat lukt (mij) maar net.

We eten, we drinken, we praten en na afloop nemen we nog een afzakkertje in café Loos. Daar vertelt Eric me dat hij de steen in Williams gekocht heeft, de dag na het eerste aanzoek. Aanvankelijk was hij van plan geweest om de steen op het Empire State Building in New York voor mijn voeten te leggen, maar gezien de drukte waar we mee geconfronteerd werden leek dat geen goed idee.

♥ ♥ ♥

Op 23 juni 2012 trouwden we in het Kasteel van Rhoon, in het bijzijn van familie en vrienden. Het was een zonovergoten dag in een regenachtige week. Een prachtige dag. Perfect.

Trouwen verandert niks, zeggen mensen weleens. Zeker als je al lang bij elkaar bent en met elkaar samenwoont, zou trouwen slechts een ‘papiertje’ zijn. Ik kan niet voor anderen spreken (en laat ik dat voor de verandering ook eens niet doen), maar voor mij betekent het veel meer dan dat. Lieve Eric, ik vind het heerlijk – en ben er trots op – jouw vrouw te zijn, en jou mijn man te kunnen noemen. In voor- en tegenspoed en, om jou even te citeren, er is niets dat we samen niet aankunnen.

Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen? Scroll omlaag en volg mijn blog!

‘Je gaat toch niet zomaar aan andermans spullen zitten?!’

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk moet een jaar of negen geweest zijn. We stonden op een camping in Zuid-Frankrijk, mijn ouders, broertje en ik. Het is bedtijd en met een tandenborstel met de tandpasta er al op begeef ik me naar het sanitairgebouw.

Terwijl ik mijn tanden poets -dromerig, want zo was ik-, maken de twee meisjes naast me zich op voor de avond. Ik zou niet kunnen zeggen hoe oud ze zijn. Vijftien, misschien twintig? In mijn kleine meisjesogen zijn ze in ieder geval heel volwassen. Gefascineerd kijk ik toe hoe ze hun lippen stiften en hun wimpers krullen. Stiekem luister ik naar het gesprek over leuke jongens en coole muziek. Ooit ben ik net zo oud en dan doe ik dat ook allemaal, neem ik me voor.

‘Je gaat toch niet zomaar aan andermans spullen zitten?!’

Al kletsend lopen de meisjes naar buiten. Dan zie ik dat één van de twee haar toilettas heeft laten staan. Zal ik…? Na kort aarzelen rits ik de toilettas open. Niet om te pikken, zelfs niet om iets te gebruiken. Nee. Hier speelt pure nieuwsgierigheid. Van mijn moeder weet ik ondertussen wat ze gebruikt, maar wat hebben oudere meiden eigenlijk in hun tasje zitten? Ik bekijk de lippenstift en de haarlak. Ik pak de wimperkruller en probeer te bedenken hoe dat ding werkt. Voorzichtig snuffel ik aan de eau de toilette.

‘Hey joh! Ben je gek ofzo!?’ Met een boos gezicht rukt het blonde meisje de toilettas bij me vandaan. ‘Je moet van mijn spullen afblijven!’ Ik sta er waarschijnlijk wat verschrikt bij. ‘Sorry, ik ehh, ik wilde alleen maar even kijken’, stamel ik. ‘Oh ja? Nou, je gaat toch niet zomaar aan andermans spullen zitten!’ Nog steeds boos beent het meisje naar de uitgang.

Van mijn a propos gebracht rond ik af waar ik mee bezig was. Als ik uit het toilet kom staat het meisje daar weer. ‘Sorry, ik had niet zo boos moeten worden’, zegt ze, nu veel vriendelijker. Ze dacht eigenlijk ook dat ik ouder was, maar haar vriendin overtuigde haar van mijn jonge leeftijd. ‘Geeft niet hoor!’, antwoord ik opgelucht. ‘Maar voortaan moet je dat niet meer doen, begrijp je dat? Je kunt niet zomaar aan andermans spullen zitten.’ Ik knik dat ik het begrijp. Het meisje gaat de hort op en ik duik mijn bed in.

Haar stapels blocnotes en schoolboeken imiteerde ik door mijn leesboeken en Donald Duckjes over mijn bureau te strooien

curious-dog-WallpaperEen incident van jaren geleden, maar ik kan ‘m nog zo voor de geest halen. Niet alleen omdat ik altijd onder de indruk raakte als iemand heel boos op me werd, maar ook omdat het mij typeerde. Grenzeloze nieuwsgierigheid naar het doen en laten van andere mensen, vooral dat van (oudere) meisjes. Hoe gedragen ze zich? Waar praten ze over? Naar welke muziek luisteren ze?

Als ik bij mijn (acht jaar oudere) nicht thuis kwam wilde ik ook alles zien en weten. Elke verjaardag zaten we op haar slaapkamer en dan maakte ze me op en krulde mijn haar. Onderwijl praatten we over school, uitgaan, verkering, jeugdpuistjes en groeiende borsten. (Leuk feitje: mijn nicht heeft ook mijn make-up gedaan voor mijn trouwdag!) Ik was gefascineerd door haar slaapkamer en eenmaal thuis probeerde ik die dan na te maken. Haar slordige stapels met blocnotes en schoolboeken (reuzeinteressant!) imiteerde ik door mijn leesboeken en Donald Duckjes over mijn bureau te strooien. In plaats van op zaterdagochtend Telekids aan te zetten, probeerde ik eens een keertje de R&B songs op MTV. Het duurde nooit lang, maar kwam bij vlagen en in andere vormen altijd terug. Overigens raakte ik soms ook geïnspireerd door leeftijdsgenootjes of karakters uit (teken)films, maar die waren bij lange na niet zo interessant als de grote meiden.

Tja. Ik zou niet kunnen zeggen of ik een doodnormaal kind was, of dat ik toch wat rare trekken had. Kinderen kopiëren elkaar weliswaar en kleine meisjes kijken op tegen grote meisjes. Toen ik ouder werd ontwikkelde ik gelukkig eigen voorkeuren, wars tegen de stroom in. Ineens kon ik me niet meer identificeren met andere meiden. Boybands als Take That, 3T en de Backstreet Boys gingen langs mij heen en ik koos op mijn dertiende voor Bon Jovi, Guns N’ Roses en Nirvana. Terwijl mijn klasgenoten naar de Skihut gingen, stond ik met negentien jaar achter de bar in Baroeg. Liever headbangen op Graspop Metal Meeting dan feesten in Spanje, Salou. Liever kisten dan plateauzolen.

fokke-en-sukke-svj1Toch is de nieuwsgierigheid gebleven. Naar wat andere mensen doen en ervaren, naar hoe ze leven. Ik stel meer dan de gemiddelde ander gedetailleerde, persoonlijke en soms schijnbaar ‘nutteloze’ vragen. Ik denk dat ik daarom ben gaan reizen, antropologie ging studeren en nu als journalist mensen het hemd van het lijf vraag. Een documentaire over het leven van een groep nomaden in diep Afrika vind ik interessanter dan een artikel over het EU-debat, of een interview over de economische crisis. Als ik bij mensen thuis kom neem ik het interieur helemaal in me op; hoe is het ingericht? Wat staat er in de koelkast en wat komt er op tafel? Hoe zien de relaties eruit? Hoe gaan mensen met elkaar om? Hoe wordt er gedacht over bepaalde zaken? Het inspireert me, geeft me een inzicht in mensen en levens. Waarom doen mensen wat ze doen? Nee, ik zal geen toilettassen meer openritsen, evenmin trek ik een kastdeurtje open. Maar op de vraag of ik een rondleiding wil antwoord ik altijd ‘ja, leuk!’ En een persoonlijk gesprek ga ik nooit uit de weg.

‘Jouw Vrouw, Mijn Vrouw’ en Barbie’s bruiloft tonen aan dat ik niet de enige ben met dit verlangen

Als ik ’s avonds buiten loop met Scoop gluur ik terloops door de ramen. Wat is iedereen aan het doen? Hoe ziet de keuken eruit? Wat staat er aan op tv? Het succes van programma’s als Jouw Vrouw, Mijn Vrouw, ‘Slaapkamer’ en realityshows als Barbie’s bruiloft en The Kardashians tonen aan dat ik niet de enige ben met dit verlangen. Website als VTwonen en Binnenkijken bieden een kijkje achter de voordeur bij anderen. Funda wordt niet alleen gebruikt door potentiële kopers, maar ook door nieuwsgierige aagjes zoals ik. Blijkbaar doen we het allemaal een beetje. Die drang naar informatie is een ingebouwd overlevingsmechanisme, menen onderzoekers. Weten = goed. Kennis = macht. Nieuwsgierigheid staat aan de basis van alle leren. Het stimuleert verkenning, verdieping en creativiteit. Zonder nieuwsgierigheid geen vooruitgang. Dus ik vind het wel best zo. Totdat iemand straks naar buiten stormt en zegt: ‘Hey, je kunt niet zomaar bij mij naar binnen gaan zitten gluren zeg!’ Dan moet ik maken dat ik wegkom.

En jij? Hoe nieuwsgierig ben jij?

Scoop lust ze rauw

Scoop is te dik. En hij stinkt. Althans, dat zegt mijn vader. Ik vind natuurlijk van niet. Scoop is volslank en hij ruikt naar bosviooltjes. Maar, toegegeven, onze Engelse cockerspaniël – blauwschimmel met tan – mag best wat fitter worden. Met die gedachte stapte ik vanmiddag, na een twee uur durende boswandeling, met Scoop de dierenwinkel in. Mijn missie: Scoop aan het vers vleesvoer!

Met brok- en blikvoer doe je je viervoeter tekort, zo stelt de vers vleesvoermaffia. En daar zit natuurlijk wat in, want vers vleesvoer bevat veel goede bacteriën, ‘verzuurt’ het maagzuur en is minder belastend voor de organen. Soms geef ik Scoop rauwe kipfilet, of een halve runderlap. Vaak meer noodzaak dan overtuiging. Nu is het tijd voor het echte werk.

Een meisje met een zwarte paardenstaart gaat me voor naar de vriezer achterin de winkel. “Ik zou beginnen met de hamburgers”, adviseert ze me, terwijl ze een pak lamb and rice uit de bak haalt. Op de doos staat een Berner sennen, blakend van gezondheid. “Het is, zeg maar, één hamburger per vijf kilo gewicht.” Ze kijkt naar Scoop. “Hoeveel weegt hij?” “Zestien kilo.” “Nou, dan mag hij dus drie hamburgers.” “Per dag?” “Per dag.” “Hij eet ’s morgens en ’s avonds.” “Dat is dus ’s morgens anderhalf en ’s avonds anderhalf.” Duh. Het meisje, zelf baasje van een Golden Retriever die alleen maar rauw eet, raakt op dreef. Ik krijg een stortvloed aan informatie, tips en voedingsprotocollen over me heen. Godzijdank is er google.

Niet te versmaden kippennekken, kippenmaagjes en gedroogde vissenhuiden

Dit is wat ik ervan onthouden heb: Nooit ontdooien in de magnetron – “Je hele keuken gaat er van stinken.” Gewoon voor het slapen gaan de porties voor de volgende dag uit de vriezer halen en op een bordje in de koelkast leggen. Om Scoops darmen te laten wennen aan het rauwe voedsel is het verstandig om de hamburgers de eerste dagen (of waren het weken?) te overgieten met kokend water om de bacteriën te doden (die waren toch juist goed? Of komt dat pas later?). Niet schrikken als het maaltje hap slik weg is, er hoeft nu eenmaal minder gekauwd te worden. Na een actieve dag (lees: veel rennen in het bos en spelen met andere honden) mag ik de maaltijd aanvullen met gekookte of gepureerde groenten, bijvoorbeeld sperziebonen of bloemkool. Nooit ui, knoflook of prei en liever ook geen tomaat, paprika, champignons of aubergine. Af en toe een rauw ei is een perfecte aanvulling op het hondendieet, evenals éénmaal per week vette vis. Ben je eenmaal met vers voer begonnen, wees dan voorzichtig met brokken. ’s Morgens vers, dan ook ’s avonds vers – en vice versa -, anders kan je hond maag-darmklachten krijgen. “Er moet minimaal acht uur tussen vlees en brok zitten”, zegt het meisje. Ik bedenk me dat er gemiddeld elf uur tussen Scoops ontbijt (07.00 uur) en zijn avondmaal (18.00 uur) zit, maar geloof het verder wel. Het advies is voorlopig: vrijdag, zaterdag, maandag en woensdag vlees. De rest van de week schaft de pot brokken. Zo blijft het ook een beetje betaalbaar. Want vijftien euro voor een pak lijkt mee te vallen, tot je beseft dat je daar – mits dagelijks gebruikt – net een week mee doet.

Ik loop de deur uit met een paar pakken Prins TotalCare Hond, een sample van een nieuw soort brok (“Als je dan brokken geeft, geef dan deze – graanvrij”) en een handvol gezonde ‘lekkernijen’; kippennekken, kippenmaagjes en de niet te versmaden gedroogde vissenhuiden.

Nooit geweten dat hondenvoer een wetenschap was. En dan stel ik het voer nog niet eens zelf samen. De vriezer ligt vol, Scoops avondmaal (met gepureerde sperziebonen) staat op het aanrecht te ontdooien en een stuk vissenhuid ligt hier naast me te stinken. Meneer had er halverwege genoeg van. Ach ja, alles voor het hondje, hè?

image

Strijd bij de ingang van de supermarkt: „Mevrouw, heeft u Marvel Super Helden?”

Met in elke hand een boodschappentas loop ik de Plus uit. „Mevrouw, heeft u Marvel Super Helden?”, vraagt een jongen met stekeltjeshaar vanachter het dranghekje zodra hij me in het vizier krijgt. De rest van de groep wacht gespannen af. Ik haal de twee zakjes die ik bij de kassa kreeg uit mijn tas.

„Jaaaaa! Mag ik ze, mevrouw?” De jongen met stekeltjeshaar is nu achter het hek vandaan gekomen en staat met puppyogen voor me. „Hee! Je moet achter het hek blijven jij!”, protesteert een jongen met spiderman op zijn T-shirt. Dan tegen mij: „Hij heeft er al heel veel gehad, en ik heb er nog geen één!” De andere jongens laten zich horen. „Ik ook niet!” „Maar ik ook niet, mevrouw!” „Mag ik ze alstublieft?” „Please! PLEEEEEASE!” Mijn oren tuiten van het geschreeuw en ik probeer de uitgestoken handen te negeren.

Wie ‘m als eerste heeft
Achter dit dranghek manifesteert zich het leven in alle facetten. Laatst drukte ik zo’n Marvel Super Held in de hand van een jongetje in de buitenste ring. Dat vond ik bij nader inzien toch te willekeurig. De vorige keer heb ik er één in de groep gegooid, maar gezien de knokpartij die zich toen voor mijn ogen afspeelde lijkt dat me nu geen goed idee. Bij ‘gooien’ geldt namelijk wie ‘m als eerste heeft. En daar valt in de praktijk altijd nog over te discussiëren.

Ik geef het laatste poppetje aan een jongen die me daarna zo verbaasd aankijkt dat ik twijfel of hij überhaupt meegeroepen heeft

Vandaag doe ik het anders. „Oké jongens, getal onder de tien.” In mijn hoofd neem ik het getal acht. Onmiddellijk beginnen de elf jongens getallen te schreeuwen, onderwijl proberend mijn aandacht te krijgen door op mijn jas te tikken. „Twee!” „Vier” „Ehh, zeven! Nee, drie! Drie!” „Negen!” „Acht!” Ik geef de jongen met het spiderman T-shirt de Marvel en snel stopt hij hem in zijn buideltasje.

Vragen is zinloos
Oké, nu voor Marvel twee. Ik neem het getal vier in mijn hoofd. Weer een oorverdovend geschreeuw, nog strijdlustiger dan daarnet – het is immers de laatste. Volgende keer doe ik dit anders, neem ik me voor. Dan laat ik de jongens omstebeurt een getal noemen. Allejezus. De straatkrantverkoopster naast ons heeft haar handen inmiddels voor haar oren. „Eén!” „Twee” „ Drie!” „Vier!” Ja, ik hoorde vier, ik heb alleen geen idee wie dat zei. Vragen lijkt me zinloos. Ik geef het laatste poppetje aan een jongen die me daarna zo verbaasd aankijkt dat ik twijfel of hij überhaupt meegeroepen heeft. Snel maak ik me uit de voeten.

„Wat was het nou?”, roept één van de jongens me na. „Vier”, zeg ik. „Maar die zei ik!” „Ja, ik ook!” Verontwaardigde gezichten kijken me aan. Het duurt gelukkig niet lang, want er komt alweer een nieuw slachtoffer de Plus uitzetten. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. „Mevrouw, heeft u Marvel Super Helden?”

Foto’s van… de Schoenen!

Ik beloof jullie, dit is de laatste post over schoenen die ik plaats. Het Carrie Bradshaw gehalte van mijn blog wordt net iets te hoog zo. (Voor wie niet weet wie Carrie Bradshaw is: Carrie is de hoofdpersoon uit Sex and the City). Om het verhaal even ‘af’ te maken, wil ik dit nog even met jullie delen.

Afgelopen woensdag was ik er helemaal klaar voor. Het geld stond op mijn rekening, de autosleutels lagen op tafel; ik ging de schoenen halen. Hell yeah! Bij de voordeur kwam ik tot inkeer. €420,- voor een paar zomerschoenen is absurd. Niet van deze wereld. Totaal van de zotte. Die dag besteedde ik vervolgens aan het pimpen van mijn website.

Een teken van boven?

Ze waren bijna uit mijn hoofd. Echt. Ik had het hoofdstuk afgesloten, was zelfs al aan het struinen op zalando.nl. Totdat ik vanmorgen van twee mensen het bericht kreeg dat de schoenen afgeprijsd waren. Een teken van boven? Geen impulsaankoop meer, maar een weldoordachte aanschaf, besloot ik. Voor €336,- kun je nog steeds een goed weekend naar Parijs, maar hee, dan gaan we maar een keertje minder!

Samen met Eric ben ik ze gaan halen. Blij als een kind ben ik. Gelijk maar een kleine fotoshoot gedaan, Scoop erbij uiteraard. De bruine benen moet je er nog even bij denken. Zie hier: