12095269_1027293683959188_2627044059963050279_o

Linda van Dijk (24, storemanager Starbucks) en Karin van Dijk (24, student Facilitair Management)

Linda: “Mensen kunnen het vaak niet geloven, maar we zijn echt tweelingzusjes – twee-eiig, dat wel.”
Karin: “We hebben het lang niet willen toegeven, vooral niet aan elkaar, maar we zijn heel sterk verbonden. Een tijdje terug werd ik wakker met een naar, onbestendig gevoel dat ik niet kon plaatsen. Later bleek dat Linda de hele nacht ziek was geweest.”
Linda: “Dat soort dingen overkomen ons vaak, en vice versa; een soort tweelingen-telepathie!”
Karin: “We zijn allebei gediagnosticeerd met een spierziekte, maar Linda heeft er sinds haar puberteit nauwelijks last van. Ik zit al mijn hele leven in een rolstoel. Ik heb een progressieve spierziekte. Hoewel het ook weer niet zó progressief is…”
Linda: “Nou Kaar… dat vind ik wel hoor.”
Karin: “Ik heb inderdaad ooit kunnen staan. En tot mijn vijftiende kon ik kruipen – dat kan nu allemaal niet meer.”

Linda: “Het is een periode erg moeilijk geweest. Toen we klein waren zijn onze ouders gescheiden. Mijn moeder stond er alleen voor; Karin had 24/7 zorg nodig. Het hielp ook niet dat mijn moeder in de overgang zat terwijl wij begonnen te puberen – een spektakel van hormonen in huis!”
Karin: “Vaak bracht Linda me dan naar bed, of waste me, als het mijn moeder even teveel werd. Dat was dan ook nog eens heel gezellig.
Onze moeder overleed toen wij negentien waren. Kanker… Gelukkig hebben we daarvoor nog een hele fijne tijd met elkaar gehad. ‘Ben je bang om dood te gaan?’, vroeg ik haar eens. ‘Nee’, zei ze, ‘want ik laat twee fantastische dochters achter met wie het helemaal goed gaat komen.’ Dat was heel emotioneel, maar ook fijn om te horen.”
Linda: “En het is goed gekomen; Karin heeft een eigen appartement met 24/7 zorg en we hebben allebei een leuke vriend. We zien elkaar minimaal twee keer per week.”

Karin: “Mensen die vragen ‘hoe is het nu met ‘r?’, terwijl ik er bij ben – daar erger ik me kapot aan. Er zijn nog steeds zoveel mensen die ervan uitgaan dat die iemand in een rolstoel niet normaal zou kunnen communiceren.”
Linda: “Laatst zei iemand, die nota bene dichtbij ons staat, ‘wat moet er nu van Karin terecht gekomen.’ Ik ontplofte! Wat kan ze dan niet? Nee, ze kan niet lopen, dat niet. Maar wel praten, werken – je kunt onwijs met haar lachen en ze is handiger met een computer dan jij en ik. Ze gaat ook op vakantie, naar concerten. Ze kan gewoon alles, heeft soms alleen een beetje hulp nodig!”
Karin: “Ik denk dat onze band na het overlijden van mijn moeder nog veel hechter is geworden.”
Linda: “We hebben allebei de leukste zus ter wereld!”

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s