6 comments on “Rotterdamse nachten: Naaldhakken en glijmiddel in OQ”

Rotterdamse nachten: Naaldhakken en glijmiddel in OQ

In de periode tussen de kortste en langste nacht van het jaar bezoek ik stadsgenoten die in de nachtelijke uren de kost verdienen. Want terwijl jij slaapt, wordt er in Rotterdam hard gewerkt. In aflevering vier: de wondere wereld van seksclub OQ.

Tekst: Karin Spillenaar-Koolen | Beeld: Geertje van Achterberg
(Verschenen op: Vers Beton)

OQ-12

“Condooms, glijmiddel, sponsjes, we hebben het hier allemaal liggen.” Sponsjes? Tony pakt een vacuüm verpakt exemplaar uit het kastje. “Die gebruiken de meiden als ze ongesteld zijn. Een soort tampon, maar dan zonder touwtje en dieper ingebracht. Dan kun je gewoon blijven wippen.”

We zijn in de hal van club OQ aan de ‘s-Gravendijkwal. De bekendste en misschien wel de meest laagdrempelige nachtclub van Rotterdam. In de hal gebeurt het. Tony en Michel zijn gastheer, portier en beveiliger tegelijk. Gasten bellen aan als ze naar binnen willen en betalen hier € 25,- entree (inclusief drie drankjes). Het is een komen en gaan van vrouwen die iets vragen of nodig hebben. Een Afrikaanse vrouw komt voor een paracetamol. “Pain in my pussy”, grapt ze en gierend loopt ze weg.
Klanten die met een vrouw naar boven willen, komen ook door de hal. Zoals nu. Een jonge vrouw – blonde krullen, hoge hakken, in nauwsluitend, stijlvol jurkje, een klein tasje in haar hand – stapt vanuit de zaal de hal binnen. Naast haar staat een wat oudere Nederlandse man. “Een uurtje graag”, zegt hij tegen Michel. In dat geval krijgt hij de grote kamer met bubbelbad. Hij rekent de € 190,- af en het meisje pakt onderwijl twee handdoeken uit het kastje. Het tweetal verdwijnt de trap op.

Porno
Het is iets voor elven en binnen is het nog rustig. Zo’n twintig vrouwen werken er vandaag. Sommigen zitten aan de grote bar in het midden van de zaal op de krukken in panterprint. Anderen in de zitjes langs de wand. Het strippodium is nog leeg. Een donkere vrouw die eerder binnenstapte in spijkerbroek en sneakers heeft haar outfit verruild voor een doorschijnend wit jurkje en rode naaldhakken. Ze bestelt een water met citroen aan de bar en voegt zich bij twee collega’s aan een tafeltje. De actie speelt zich vooralsnog af op de televisieschermen waar hardcore porno te zien is.

“Hier voel ik me veilig”

Ça Va?” Ziya verschijnt met een grote lach aan de bar. Ze is Frans, maar geboren in Algerije. Haar zwarte bob en zware smokey eyes matchen goed met haar strapless jurkje. Ziya heeft in bijna alle Rotterdamse clubs gewerkt, maar in OQ is ze op haar plek, vertelt ze. Ze werkt hier vier avonden in de week. Ze prijst de club om het professionele, integere management en de beveiligers die ogen in de rug lijken te hebben. “Hier voel ik me veilig.” Met haar cocktails loopt ze terug naar haar tafeltje, waar twee Marokkaanse jongens zitten en een meisje gehuld in jurk met jarretels. Het groepje praat Frans.

Aan de overkant van de bar zit een man van een jaar of zeventig, in pak met stropdas. Zijn gezicht staat somber. In zijn hand een glas whiskey. Als één van de vrouwen hem aanspreekt, maakt hij een beleefd, maar afwerend handgebaar: ‘Nee bedankt’.
Alsof hij op iemand zit te wachten.

We zijn hier niet voor de seks!
Vooruit, OQ is een seksclub. Een bordeel, als je het zo noemen wilt. Hier wordt geflirt, gedronken, gestript en – in de kamers boven – gewipt. Die kamers zijn schemerig. “Dat willen die meiden zo, en de mannen vaak ook”, aldus eigenaar Cor de Geus (66). Alle kamers zijn voorzien van een alarmsysteem.
OQ wil graag een breder publiek aanspreken. Om die reden worden er steeds vaker vrijgezellenfeesten voor zowel groepen mannen als vrouwen georganiseerd. “We kunnen zelfs mannelijke strippers regelen”, zegt Cor. Stelletjes die wat willen drinken, groepjes vriendinnen die een leuke avond willen hebben, iedereen is welkom. Cor: “Er is hier geen druk om champagne aan te rukken of met een meisje naar boven te gaan. Dat pusherige werkt averechts.”

Twee jongens uit Delft maken daar dankbaar gebruik van. Het tweetal drinkt een biertje. “Gewoon, voor de gezelligheid”, verzekert de jongste. “We zijn hier niet voor de seks, hoor.” Wat zegt hij tegen de vrouwen die zich af en toe bij hen voegen? “Nou, dat ik daar niet voor kom dus.”

“Als ze op een avond geen klant hebben, verdienen ze ook niets”

Tachtig dames
De vrouwen die in de club werken variëren van begin twintig tot tegen de vijftig, van heel dun tot behoorlijk rond. Veel van hen komen uit Oost-Europa, maar er lopen ook Nederlandse, Afrikaanse, Surinaamse en Kaapverdiaanse vrouwen rond.
De business is veranderd, stelt Cor. “Vroeger had ik zo’n tachtig dames in dienst, waarvan er pakweg vijftig iedere dag werkten. We hadden veel dames uit Zuid-Amerika, vooral Brazilië.” Sinds 2000, toen het bordeelverbod werd opgeheven, hebben prostituees een werkvergunning nodig en zijn ze belastingplichtig. De vrouwen van buiten de EU verdwenen uit de clubs. “Toen zaten we hier ineens met vijf meiden. Inmiddels zijn daar vrouwen uit Oost-Europa voor in de plaats gekomen, maar zo druk als vroeger is het nooit meer geworden”, bekent Cor. “Nu heb ik in de weekenden zo’n twintig dames in dienst en doordeweeks zo’n twaalf.”
De vrouwen werken via het opting-in-systeem: ze blijven grotendeels zelfstandig, maar dragen belasting af via de club. “De dames melden zich hier aan als prostituee. Dan gaan we eerst uitgebreid in gesprek, want ik wil zeker weten dat ze het vrijwillig doen”, zegt Cor. “Het is hun eigen verantwoordelijkheid om aan klanten te komen. Als ze op een avond geen klant hebben, verdienen ze ook niets. Anderzijds kunnen ze wel komen en gaan wanneer ze willen. Wij bieden hen veiligheid en zorgen voor schone kamers, condooms en handdoeken. Alles is geregeld. Ze huren een kamer bij ons en de klant betaalt dan weer een stukje huur.”

Gynaecoloog en sociaal werker
“Je bent hier maatschappelijk werker, politieagent en gynaecoloog tegelijk”, zegt Cor. “Als je zou weten wat we hier allemaal tegenkomen…” Voorheen werkte zijn vrouw Wendy ook in de club. “Wendy was voor de meiden een soort moederfiguur. Ze is inmiddels gestopt, ze kon niet meer tegen de ellende die je hier soms tegenkomt. Vervelende klanten, de problemen van de meiden. Wij weten zoveel van hen en hun achtergrond. Verhalen waar je soms niet vrolijk van wordt.”
Wordt Cor zelf weleens verleid? “Nooit! Ik ben een soort vertrouwenspersoon voor die meiden, ze noemen me allemaal papa. Of papi.”

“Bij een hele mooie vrouw heeft een man het gevoel dat-ie moet presteren, dat werkt intimiderend”

Rivaliteit
Aan de bar zit een Nederlands meisje. Met haar benen elegant over elkaar geslagen en een glas witte wijn voor zich, oogt ze als een vrouw in een chique hotelbar. Ik vraag aan barvrouw Nola of ze haar kent. “Zij werkt hier al een tijdje, maar is altijd erg op zichzelf. Ze verdient trouwens het meest van iedereen hier!” Ze krijgt gelijk: de rest van de avond zien we haar nauwelijks nog.
“Veel mensen denken dat de mooiste meiden het meest verdienen”, zegt Cor. “Maar het tegendeel is waar, want die mooie meiden zijn gewend dat mannen op hen af stappen. Ze zijn dat initiatief niet zo gewend, en dat heb je hier wel nodig.” Hij lacht. “En daarbij, bij een hele mooie vrouw heeft een man het gevoel dat-ie moet presteren, en dat werkt soms best intimiderend. Bij een iets minder mooie vrouw voelt-ie zich vrijer om aan te geven wat hij wil.”

“Een kut is een kut”

Alleen maar praten
Is er rivaliteit tussen de vrouwen? Nola – die na jarenlange horeca-ervaring op het Stadhuisplein sinds vier maanden in OQ werkt – denkt van niet. “Over het algemeen gunnen de meiden elkaar wel wat. En iedereen wil en doet weer wat anders. Wat de één leuk vindt, vindt de ander niets.” Een ‘pikorde’ is er dus niet. Het wijst zich vanzelf.
Overigens, verzekert ze, willen sommige mannen echt alleen maar praten. “Ik hoor het vaak van die meiden, zijn ze een uur boven geweest , wilde die man alleen maar babbelen en over zijn hoofd geaaid worden.”
Ze heeft nog één leuke anekdote. “Gisteren zaten hier twee Marokkaanse jongens aan de bar, grote mond, allemaal praatjes. ‘Een kut is een kut’, riep één van hen op een gegeven moment. Maar telkens als één van de meiden hen aansprak, werden ze stikverlegen. Na een half uur waren ze weer vertrokken.”

De stripper
De bloedmooie Nikki is een vast gezicht in OQ. De Poolse 30-jarige paaldanseres staat op het punt het podium te betreden. Twee jongens rennen nog snel naar de hal om een briefje van vijftig te wisselen voor vijfjes. Net op tijd zijn ze bij de krukjes bij de stripcatwalk. In zwarte kousen en een bh met glitters zwiert Nikki langs de paal, klimt naar boven en laat zich naar beneden vallen. Ze daagt het publiek uit haar aan te moedigen, voordat ze zich met sensuele bewegingen van haar bh en later haar slipje ontdoet. Geldbriefjes die net daarvoor onder het elastiek gestopt zijn dwarrelen daarbij over het podium. Bij de laatste bewegingen houdt ze haar hand voor haar intiemste plekje: het publiek hoeft niet alles te zien.

Nikki neemt plaats op de kruk naast me in min of meer aangeklede vorm. Mijn complimenten neemt ze met een charmante glimlach in ontvangst. Ze blijkt niet de eerste de beste. Dit jaar is ze het gezicht van Eros, een erotisch evenement in het Belgische Luik, vergelijkbaar met de Kamasutrabeurs. Trots haalt ze de flyer op haar telefoon tevoorschijn. Daar staat ze inderdaad, Miss Eros 2014.
Ze leerde zichzelf paaldansen, vertelt ze in perfect Engels. “Youtube tutorials, heel veel oefenen.” Naast stripteases in clubs zoals OQ danst ze ook shows. Nikki: “Daarbij voer je een act op, vertel je meer een verhaal. Hier entertain ik, verleid ik het publiek. Het is anders, maar allebei heel leuk en leerzaam.”
Ze kijkt naar het Nederlandse meisje dat in een split aan de paal hangt. “Zij studeert aan de circusschool, ze heeft een heel goede techniek. Binnenkort doet ze mee aan het EK paaldansen. Ze is hier om te leren entertainen.”

Stripper of prostituee
Mannen die met Nikki naar boven willen hebben pech. Een lapdance kunnen ze krijgen, en als ze haar op een drankje willen trakteren is dat ook prima. Net als alle meisjes in de club ontvangt zij daar provisie over.
Ook Ziya zet zich weer aan de bar. “In het buitenland is de lijn tussen stripper en prostituee veel kleiner”, zegt ze. “In Nederland hebben de strippers zelden seks met klanten.” Soms is het weleens vervelend voor de meisjes die met een klant in gesprek zijn en hopen dat hij mee naar boven gaat. Ziya: “Dan ben je net lekker in gesprek en dan wordt hij ineens afgeleid door wat zich op het podium afspeelt.”

“Als een man lief en aardig is, doe ik extra mijn best”

Studio Sport
In de hal hangen negen televisieschermen. Acht ervan tonen beelden van de beveiligingscamera’s waarmee de club in de gaten gehouden wordt. Op het negende scherm draait Studio Sport.
Nikki geeft een lapdance op de rode zitjes aan twee Oost-Europese mannen. Tony houdt het tafereel via de camera goed in de gaten. “Ze hebben nog niet betaald hè”, zegt Michel ineens.
“Oh, dan is er een miscommunicatie geweest. Nikki is al begonnen.” Tony loopt er naar toe en na een korte onderbreking kan de lapdance vervolgd worden. Eén van de mannen slaat Nikki op haar billen terwijl de ander joelt. Respectloos, maar geen reden om in te grijpen. Nikki gaat onverstoord door.
“Nee, het waren geen leuke mannen”, zegt ze na afloop. Ze haalt haar schouders op. “Maar ze hebben zichzelf ermee. Als iemand geen respect toont doe ik het minimale, zonder plezier. Is een man daarentegen lief en aardig, dan doe ik juist extra mijn best.”

Geen cent verdiend
De nacht vordert. Een Braziliaanse vrouw probeert een klant te scoren. Haar handen glijden over ruggen en schouders en soms maakt ze een sexy dansje naast de kruk. Ze weet dat ze niet te opdringerig mag zijn, daar heeft ze al een paar gesprekken over gehad met Cor. Veel vrouwen zijn boven. De anderen drinken wat met de gasten. Zij verdienen hun geld vannacht vooral met animeren; ze ontvangen provisie op de champagne en piccolo’s die de klanten voor hen bestellen. “Daar zijn natuurlijk trucjes voor”, vertelt één van de vrouwen later. “Als we alles op zouden drinken kunnen we halverwege de avond niet meer lopen.”
Een viertal vrouwen heeft het voor vanavond wel gezien en drinkt thee in het zitje langs de wand. Ze hebben vanavond geen cent verdiend, concludeer ik. Eén van de danseressen heeft haar benen op de barkruk naast zich gelegd en masseert haar kuiten.

De oudere man in pak en stropdas zit er nog steeds. In zijn armen heeft hij een wat oudere vrouw. Net als hij maakt ze een sombere indruk en haar gezicht oogt wat verlopen. Haar hoofd leunt tegen zijn borst en hij houdt haar stevig vast. Ze zeggen niets. Na een tijdje vertrekken ze naar boven.

“Ik ben eigenlijk twee personen”

A happy day
Het is vijf uur. Nikki komt weer even bij me zitten. Ze heeft nu vijf optredens gedaan en tussendoor deed ze lapdances. Moe? “Ja, een klein beetje”, bekent ze. Waar de prostituees kunnen komen en gaan als ze willen, is zij tot het einde van de nacht geboekt.
“Weet je…” Haar lichtblauwe ogen omrand met zwart oogpotlood staan ineens meisjesachtig kwetsbaar. “Ik heb eigenlijk twee persoonlijkheden. Als je mij overdag in de stad tegenkomt, in spijkerbroek, petje op, zonder make-up, zou je me niet herkennen. Ik ben eigenlijk heel verlegen, gevoelig. Ik heb veel onzekerheden.” Ze glimlacht. “Maar op het podium valt die onzekerheid van me af. Daar laat ik mezelf gaan, verleid ik, toon ik mijn sexy, vrouwelijke kant.” Een soort alter ego? Ze knikt. Toch is het niet altijd makkelijk, bekent ze. “Als dingen privé goed gaan, dan gaat het dansen, lachen en flirten helemaal vanzelf. Dat is een happy day. Maar als ik niet gelukkig ben, een sad day, en ik moet van mezelf toch…” Ze toont haar verleidelijke glimlach om aan te geven wat ze bedoelt. “…dan is het weleens lastig.” Wat voor nacht heeft Nikki vandaag? Ze hoeft niet lang na te denken. “A happy one!

Onze nacht in de OQ zit er weer op. Tony houdt galant de deur voor ons open en we bedanken de mannen voor hun gastvrijheid. Voordat we naar buiten stappen zien we nog net de jongen uit Delft met een langbenig Pools meisje naar boven lopen.

3 comments on “Naar de hoeren (“Wippen is bijzaak”)”

Naar de hoeren (“Wippen is bijzaak”)

Waar vind je in Rotterdam nog betaalde seks? Rotterdam mag dan één van de grootste havensteden ter wereld zijn, een echte rosse buurt hebben we sinds ‘de Kaap’ niet meer gehad. Voor Gers! duik ik in de roerige wereld van de Rotterdamse seksbusiness en bezoek de twee bekendste clubs van de stad.

Tekst: Karin Koolen
(Dit artikel is gepubliceerd in Gersmagazine #5.)

“Zeemannen? Ja hoor, die komen hier nog steeds”, zegt Rien van der Elst, bedrijfsleider van Club OQ aan de ‘s-Gravendijkwal. “Niet zoveel meer als vroeger en het zijn nu vooral jongens uit Vietnam en de Filipijnen. Die komen hier binnen en dan is het een en al humor. Komt er zo’n stevige, wulpse Nederlandse op ze af, liggen ze allemaal in een deuk. Vinden ze geweldig! Vaak blijven ze niet lang. Het is van hup naar boven en weer weg.”

De Rotterdamse seksbusiness kan qua klandizie allang niet meer rekenen op de zeemannen. Zeelui zijn korter aan boord dan vroeger en door het snelle laden en lossen ook minder lang aan wal. Of helemaal niet. Ze hoeven zich niet langer te behelpen met bezoedelde doorgeefseksboekjes, maar hebben tablets met internet tot hun beschikking en kunnen bovendien skypen met het thuisfront. Waar schepen vroegen het anker uitgooiden in centraal gelegen havens als Leuvehaven en Rijnhaven, meren ze nu aan in Europoort, de Botlek of de Maasvlakte. Hoewel sommige maatschappijen hun mannen met busjes naar het centrum brengen, zijn de meeste zeelui ver verwijderd van het stadsvertier.

De gemoedelijke Kaap van weleer wordt geteisterd door criminaliteit, pooiers en drugs

Zeemanskroegen en bordelen
De seksuele behoefte van zeelieden heeft een stempel op de Rotterdamse samenleving gedrukt, stelt Ron Brand, conservator van de expositie Sex & The Sea van het Maritiem Museum. De eerste hoerenbuurten in Rotterdam ontstaan in de 19e eeuw, gelijktijdig met de groei van het havengebied. Tot 1915 is de Zandstraatbuurt (‘De Polder’) het centrum van prostitutievertier. Nog voordat de eerste palen van het nieuwe stadhuis hier de grond in gaan, heeft de rosse buurt zich al verplaatst naar de Schiedamse Dijk. Na het bombardement van 1940 wijken de dames van plezier massaal uit naar Katendrecht. In hoogtijdagen telt ‘de Kaap’ negentig kroegen en vierhonderd prostituees. In de jaren zeventig is het gedaan met de gezelligheid. De gemoedelijke Kaap van weleer wordt steeds meer geteisterd door criminaliteit, terreurzaaiende pooiers en drugs. In 1981 wordt het laatste sekspand dichtgetimmerd. De prostituees waaieren uit over de stad. Wel is er nog de tippelzone op de G.J. de Jongweg en later de Keileweg, tot ook deze in 2005 dicht moet.

Anno 2014 kent Rotterdam ongeveer veertig seksinrichtingen en twintig escortbedrijven in de legale prostitutiesecor, vertelt een woordvoerder van de Gemeente Rotterdam. Hieronder vallen privéhuizen, zogenoemde uurhotels, thuiswerkers en massagesalons. Maar ook (bepaalde) sekswinkels, sauna’s en seksbioscopen en clubs als Lido, White’s en OQ.

Topless Girls Nightclub
Club OQ is sinds 1976 een begrip in Rotterdam. Topless Girls Nightclub, staat met grote neonletters op de gevel. Het is maandagochtend. De goedlachse Wendy, getrouwd met eigenaar Cor de Geus, gaat me voor naar de kantoorruimte. Middenin de club staat een knalrode Ferrari op een verhoging. De krukjes om de strip-catwalk zijn bekleed met panterstof en een led-verlicht bordje wijst de weg naar de sauna. Achter de bar hangt een roestvrijstalen drankcarrousel. Discoballen schitteren vanaf het plafond en aan de muur hangen foto’s van verleidelijke strippers. De televisieschermen staan uit. ’s Avonds zijn hier seksfilms op te zien.

routeContact

Bij de vijfentwintig euro entree zijn drie drankjes inbegrepen. De klandizie is divers, zegt bedrijfsleider Van der Elst: “Van vuilnismannen, zakenlui en studenten tot toeristen en lichte penoze. Alles zit hier naast elkaar een borreltje te drinken.” Daar zit ‘m de kracht van de club in, gelooft hij. “Iedereen is welkom. We zien hier steeds vaker groepjes vriendinnen verschijnen om een leuke avond te hebben. We doen tegenwoordig ook vrijgezellenfeesten.” Vrijheid blijheid dus? “Er is geen druk om champagne te bestellen of met een meisje naar boven te gaan: kom je lekker je biertje drinken, ook goed!”

“Wippen is bijzaak”
Wendy: “Het is niet meer zoals vroeger. We zien tweehonderd à driehonderd meisjes per jaar voorbij komen, van wie de meesten een paar weken, hooguit een paar maanden blijven. Daardoor mis je wel wat gezelligheid. Vroeger deden we kerstcadeautjes onderling, dat is nu niet meer.” Sinds 2000, toen het bordeelverbod werd opgeheven, hebben prostituees een werkvergunning nodig en zijn ze belastingplichtig. Van der Elst: “Wij hadden daarvoor zestig meiden in de club, dat werden er ineens vijf. De meiden van buiten de EU, bijvoorbeeld uit Brazilië, waren we kwijt.” Inmiddels zijn daar vrouwen uit Oost-Europa voor in de plaats gekomen, maar zo druk als het was, is het niet meer geworden. De vrouwen werken via het opting-in-systeem; ze blijven grotendeels zelfstandig, maar dragen belasting af via de club. Een tekst die je vaak tegenkomt op websites van clubs en privéhuizen: ‘Wij hebben geen zeggenschap over de roosters en aanwezigheid van de dames die zelfstandig werken.’ Voor een exploitant weleens onhandig. Van der Elst: “Het is jammer als je dan net twee vrijgezellengroepen binnen hebt en je zit met twee meisjes. Daarom vragen we de meiden: ‘Als je wilt werken, dan graag voor elf uur ’s avonds binnen zijn’. Anders geeft het frictie met de meiden die al aan het werk waren.”

“Ik ben niet meer geil te krijgen”

Ondertussen wordt het slot van de voordeur gerepareerd en vervangt De Geus de lampjes boven de bar. De administratie ligt ook te wachten. Van der Elst: “Wij runnen hier gewoon een zaak, soms vergeet je dat er ook nog gewipt wordt. Wippen is eigenlijk bijzaak!” Wendy lacht. “Ik ben niet meer geil te krijgen. Mensen denken weleens dat wij hier de hele dag liggen te rollebollen, maar na een tijdje heb je er schoon genoeg van.”

De White’s gaat voor chic
Waar de kracht van OQ ligt in toegankelijkheid en de doe-maar-gewoon-mentaliteit, gaat de White’s voor chic. “De meest exclusieve seksclub van Nederland”, vermeldt de website. Na een paar telefoontjes met eigenaar Paul Mommaers mag ik langskomen. Wel voor openingstijd, want de White’s is een gentlemenclub. Mommaers: “Daar kiezen wij bewust voor. Wanneer je vrouwen toelaat wordt het een discotheek.” De White’s bestaat sinds 1986 en is een familiebedrijf. Mommaers runt de club samen met zus Christiane. Aan de voorkant van het statige pand aan de Westzeedijk wijst niks op de aanwezigheid van een erotische club. Hier geen beveiliger, maar een deurbel en een camerasysteem. Bij overlast – ‘dat is hier zeer zeldzaam’ – volgt een goed gesprek met Mommaers.

f_1271In de pianobar, ontworpen door niemand minder dan Jan des Bouvrie, ligt spierwitte vloerbedekking onder de leren banken. De ruime kamers, allen voorzien van bad, spiegelwanden en roomservice, hebben thema’s. In de Junglekamer ligt een groot pantervloerkleed. In de LouisXIV kamer staat een schouw. Eén kamer is gereserveerd voor de dokter: elke drie weken houdt hij spreekuur in de club.

“Wanneer je vrouwen toelaat wordt het hier een discotheek”

We nemen plaats op de roodleren zitjes in de schemerige bar. Op de tafeltjes staan verse rozen. Een dj installeert ondertussen zijn apparatuur voor de avond, waarbij het glittergordijn achter het strippodium af en toe blauw oplicht. De huishond wandelt kwispelend door de bar en uit de keuken komen heerlijke etensgeuren. Het is een huiselijk tafereel net een paar uur voordat de club opengaat.

Tweede baan
“We krijgen allerlei soorten mensen binnen, maar voornamelijk zakenlui”, vertelt Mommaers. “Soms tekenen ze hier contracten.” De vrouwen die bij de White’s werken zijn meer dan alleen maar mooi. “We zoeken een totaalpakket. Ze moet sociaal zijn en een goed gesprek kunnen voeren, prettig gezelschap zijn voor een klant. Het is niet alleen maar seks. Soms willen mannen alleen maar praten.” Mommaers gelooft dat zijn club het neusje van de zalm te bieden heeft. “We hebben hier ook studenten werken en de meeste vrouwen hebben een tweede baan.” De entree bedraagt zestig euro. Mommaers: “Ja, dat is best prijzig. maar de meeste mannen die hier komen hebben wel wat te besteden.” Hoewel ook de White’s de crisis voelt – ‘minder gasten, die daarbij vaak ook minder besteden’ – stapt de club niet van de vaste formule af. “Die blijft high class”, verzekert Mommaers.

Nee, een rosse buurt heeft Rotterdam niet en die zal er ook niet meer komen als het aan de gemeente ligt. Voor wie ‘wil’, is het dus even zoeken. Maar dan is er ook genoeg vertier te vinden in onze havenstad. Met of zonder zeebenen!

Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen? Scroll omlaag en volg mijn blog!